Beukenootjes....

Generatiekloof

2012-02-01T15:25:00.001+01:00

Hij is er. De generatiekloof. Zelf gegraven, ook dat nog.

Vanochtend, acht uur, stond ik in de startblokken voor een rondje rennen. Met m'n gele veiligheidshesje over m'n hardloopkleding, dit geheel tegen de smaak en voorkeur van de kids: 'ga je zó over straat?' Of, als ze een ochtendhumeur hebben: 'je kunt echt niet zó naar buiten, straks zien allerlei mensen je'.

Maar hee jongens, het is donker hier tussen al die bomen, je moedertje kan wel aangereden worden of neergeschoten (dat doen ze hier hè, schieten, op de Veluwe, onder aanvoering van iets koninklijks soms ook nog).
Maar nee, een verachtelijke blik is dan het enige dat mij ten deel valt. Meestal. Als ik geluk heb.

Vanochtend werd het een graadje erger. Een graadje kouder eigenlijk. Door de noordoostelijke wind woei er een ijzige kilte om het huis. Dus had deze idioot behalve haar gele hesje ook nog een gebreide muts opgezet, met van die flappen over de oren, een touwtje onder de kin en een pluimpje bovenop. Volstrekt belachelijk, maar zoo lekker warm.

De kinderen waren sprakeloos. Keken ontzet naar hun moedertje die toch echt heus van plan was om zó naar buiten te gaan.

Ze hadden geen woorden meer en ik stoof uit de startblokken. Is dat een generatiekloof of wat?!

Geleend

2012-01-31T13:47:00.002+01:00

Aanvaarding, vergeving, loslaten, rust in je hoofd.
Vaak vragen mensen: 'maar HOE dan?'
Daarom leen ik vandaag een stukje van mijn werkblog. Het gaat over mindfulness en meditatie:

'Mindfulness vindt haar oorsprong in het Boeddhisme en wordt daar al duizenden jaren toegepast door middel van meditatie en yoga. Het Westen raakte bekend met deze vorm van zelftraining door de boeddhistische monnik Thich Nath Hahn.

Thich Nath Hahn
In 1975 verscheen The Miracle of Mindfulness - A Manual on Meditation. Het is in feite één lange brief die de boeddhistische monnik schreef aan zijn vriend en leerling Quang, die geconfronteerd werd met het leed en de verschrikkingen van de Vietnamoorlog.
Thich Nhat Hanh schrijft zijn vriend: "Je zou je kunnen afvragen: hoe kun je dan ook nog bewuste aandacht (mindfulness) beoefenen? Mijn antwoord is: je hele aandacht op het werk richten, oplettend zijn en klaarstaan om iedere onvoorziene situatie op een kundige en verstandige manier aan te pakken - dat is bewuste aandacht."

Mindfulness is een vorm van meditatie waarin je je op een niet-reactieve manier bewust bent van de fysieke en geestelijke sensaties en situaties van het moment ("een zachtmoedige relatie aangaan met wat er zich nu aanbiedt"). Het kenmerkt zich door een levenshouding die zich sterk maakt voor acceptatie van onvermijdelijke negatieve en positieve ervaringen: aanvaarding dus. Het zal je niet verbazen dat juiste indachtigheid of bewustzijn/wording de kernwoorden zijn in de Boeddhistische leer.

Door mindfulness te beoefenen wordt het mogelijk de werkelijkheid te aanvaarden en bewust aandacht te geven aan jezelf en alles om je heen. Leven in het moment. Door het bewustworden en loslaten van automatische gedachten en oordelen, is het mogelijk innerlijke kalmte en rust te bereiken. Het is niet de bedoeling dat je in jezelf keert of transcendeert. Open staan is juist een belangrijk aspect van mindfulness. Open staan voor dat wat is.

Jon Kabat-Zinn
Jon Kabat-Zinn formuleerde het als volgt: "aandachtgerichtheid (mindfulness) houdt in dat je aandacht geeft op een speciale manier: doelbewust, op het moment zelf en niet-oordelend."

Je zou door deze definitie van mindfulness kunnen denken dat je moet leren stoppen met oordelen. Maar dat zal je niet lukken, en dat hoeft ook helemaal niet. Het is al mooi als je af en toe in de gaten hebt dat je aan het oordelen bent. Je merkt dan dat je de hele dag commentaar hebt op wat je meemaakt, op jezelf, op anderen. Dat doet de geest nou eenmaal graag. Mindfulness leert je om je bewust zijn van je oordelen en meningen: " hmm, dat was er weer een." Je neemt het waar en laat het los.

Hoe kun je mindfulness beoefenen?
Training in mindfulness kan onderscheiden worden in twee vormen: formele beoefening en niet-formele beoefening.

Bij formele beoefening neem je de tijd en de ruimte om specifieke oefeningen te doen. Bekend is zit- of ligmeditatie, waarbij je besluit om gedurende een vastgestelde tijd (bijvoorbeeld 20 minuten) op een vastgestelde plaats te gaan zitten of liggen en aandacht te geven aan dat was is. Een ander voorbeeld is de loopmeditatie. Je loopt, zonder haast, zonder bestemming. Het lopen zélf is je doel. Ook als je doelgericht en planmatig de tijd neemt om stap voor stap gevoelens te onderzoeken beoefen je formele meditatie.

Niet-formele beoefening is dat je aandacht vanzelf onderdeel laten worden van je dagelijkse leven. Het is een leven waarin aandacht (weer voor "dat wat is") een centrale rol speelt. Je bent je bewust van je doen en je laten, bewust ook van wat er aan gedachten en gevoelens in je omgaat. Je hebt oog voor anderen. Vriendelijkheid en vergevingsgezindheid zijn belangrijke ankers. Voorwaarde is het vermogen je aandacht te richten, en de tijd te nemen om je bewust te zijn van je waarnemingen. Hulpmiddelen zijn ontspanningsoefeningen, bewust ademhalen, handelen zonder haast en een bewust gebruik van je zintuigen (voelen, ruiken, proeven).

Makkelijk?
Mindfulnessmeditatie is een vorm van onderzoek en kan je nieuwe inzichten brengen. Je leert gevoelens te herkennen en te erkennen. Dat is mooi, maar bedenk dat het niet zomaar een gemakkelijke weg is. Het is een misverstand te denken dat je van meditatie altijd rustig en ontspannen wordt. Dat is niet zo en dat is ook niet het doel van meditatie. Je komt jezelf onder ogen, en soms is dat behoorlijk pijnlijk. Daarom is mindfulnessmeditatie niet altijd en niet voor iedereen geschikt. Deskundige begeleiding kan hierbij een belangrijk hulpmiddel zijn.
Als je mindfulness steeds meer toepast in je dagelijkse leven, kan het uitgroeien tot een houding, die je levensgeluk vergroot'.

(PS. Als je meer wilt lezen over dit onderwerp, kijk dan ook eens bij de links bovenaan dit blog).

To a dear friend

2012-01-27T21:29:00.001+01:00

When you can't find the light
That guides you through a cloudy day
When the stars ain't shinin' bright
You feel like you've lost your way
When the candle lights of home
Burn so very far away
Well you got to let your soul shine
Just like my mamma used to say

She used to say soul shine
It's better than sunshine
It's better than moonshine
Damn sure better than rain
And if the people don't mind
We all get this way sometimes
You got to let your soul shine
Shine to the break of day

Growing up I thought that I had it made
I could make it on my own
But life can take the strongest man
Make him feel so alone
Now sometimes I feel a cold wind
Blowin through my achin bones
I think back to what my daddy said
He said girl, it's the darkest before the dawn

Let your soul shine
It's better than sunshine
It's better than moonshine
Damn sure better than rain
If the people don't mind
We all get this way sometimes
You got to let your soul shine
Shine till the break of day

Sometimes a man can feel this emptiness
Like a woman has shot down to spear soul
A woman too, God knows, she can feel like this
And when your world seems cold
You got to let your spirit take control

Let your soul shine
It's better than sunshine
It's better than moonshine
Damn sure better than rain
Lord now people don't mind
We all get this way sometimes
You got to let your soul shine
Shine till the break of day

Oh, it's better than sunshine
It's better than moonshine
Damn sure better than rain
Yeah now people don't mind
We all get this way sometimes
You got to let your soul shine
Shine through the break of day

Lef

2012-01-27T11:49:00.002+01:00

Soms is leven niets anders dan het meervoud van lef:

Prijs de dag niet

2012-01-23T17:27:00.000+01:00

...voordat hij voorbij is. Ofzo.
Gisteren was zo'n dag om in een doosje te doen, met een strikje erom, schreef ik. En dat deed ik voordat de dag voorbij was.
De wind ging gisteren pas liggen nadat ze haar laatste verwoestende klusje had geklaard. Nee, niet de terracottaborden, die overwon ze niet. Wel de decennia-oude, metershoge en vuistdikke klimhortensia die door jaren vrije groei niet alleen de voor- en zijgevel bedekte, maar inmiddels ook via het balkon de dakrand had bereikt en vanaf daar majestueus neerkeek op de oprit, de voortuin en de voordeur. Regelmatig zag ik mensen die langs ons huis liepen omhoog kijken naar het immens grote en groene kronkelding met de prachtige witte bloemen.

Hoognodig moest het ongeleid projectiel eens gesnoeid worden, maar hee, tijd en zin ontbraken altijd net op tijd.
Hoognodig is nu niet meer nodig. Gisteravond lag de reus geveld op het grint naast het huis. Als een heuse boom. Niemand gewond. Alleen de fiets van onze gast lag hulpeloos te wachten op verlossing, waarlijk ingepakt en opgesloten door een woud van takken. Er zaten trouwens al weer heel veel knoppen aan. Zo jammer.

Dus. Prijs de dag niet voordat hij voorbij is. Of toch maar beter wel. Je kunt de dag niet vaak genoeg prijzen. Dat is beter dan gaan zitten wachten op wat er mis kan gaan. Veel beter.

Zo'n zondag dus

2012-01-22T18:58:00.011+01:00

Zo'n dag die je in een lijstje wilt doen, of in een doosje. Strikje erom en goed bewaren.
Het regende en stormde en tussendoor scheen de zon en waaide het hard. Zo'n zondag. De terracotta-borden, die in de vorm van stralende zonnen op de lange zijgevel van het huis hangen, protesteerden hoorbaar maar braken net niet.

De kinderen druk aan het werk op hun kamers. Verwarming aan. Muziek aan. Toch stilte in huis.
Manden vol was en strijk lieten zich gewillig wegwerken. In stilte.
De manden boden ruimte voor introspectie, reflectie en ideeën. Vouwen gaf ruimte voor inzicht en duidelijkheid en het gladstrijken van kreukels leek symbolisch voor het effenen van paden. Zo'n zondag dus.

De wind trok nog eens speels aan de stenen zonnen, maar moest de meerdere erkennen. Lawaai buiten. Stilte binnen. De zon scheen ook al bleef het donker.

De strik om het doosje van vandaag was wel dat oudste en vriendje de avondmaaltijd verzorgden. Een grote portie verliefdheid, vlinders en geluk werd door het eten geroerd en ook buiten werd het eindelijk stil.

All I want

2012-01-20T17:24:00.000+01:00

....Luister vooral naar de overgang ergens rond de vier minuten. Dik tien minuten performance. Wat een stem. Wat een muziek. Goeie hardloopmuziek. Twaalf kilometer vandaag. Hagel, zon, natte sneeuw en wind tegen.

I want to run
I want to hide
I want to tear down the walls
That hold me inside
I want to reach out
And touch the flame
Where the streets have no name

I want to feel sunlight on my face
I see the dust cloud disappear
Without a trace
I want to take shelter from the poison rain
Where the streets have no name

Where the streets have no name
Where the streets have no name
We're still building
Then burning down love
Burning down love
And when I go there
I go there with you
It's all I can do

The city's aflood
And our love turns to rust
We're beaten and blown by the wind
Trampled in dust
I'll show you a place
High on a desert plain
Where the streets have no name

Where the streets have no name
Where the streets have no name
We're still building
Then burning down love
Burning down love
And when I go there
I go there with you
It's all I can do

Our love turns to rust
We're beaten and blown by the wind
Blown by the wind
Oh, and I see love
See our love turn to rust
We're beaten and blown by the wind
Blown by the wind
Oh, when I go there
I go there with you
It's all I can do

Fijn weekend allemaal, maak er wat moois van!

Halfweg

2012-01-17T21:00:00.000+01:00

Soms kijk je in de spiegel en denk je: wie is dat en waar is de tijd gebleven?
Soms hoor je muziek en denk je: dansen en wel nu, wie doet er mee?
Soms ren je kilometers lang door de bossen en denk je: morgen wil ik meer en harder en langer.
Soms kijk je achterom en denk je: dat ga ik anders doen, morgen of volgende week of volgend jaar.
Soms maak je plannen, voor later.....
Altijd denkend dat die tijd wel komt, dat je nog lang niet halverwege bent.

Soms lees je iets, zoals vandaag op het blog van Sunflower Tricky en sta je even stil.
Gewoon stil.
Halfweg (klik).

The reason

2012-01-14T20:16:00.000+01:00

The reason why....ik in 1991 een saxofoon kocht, jarenlang les had bij M. in Utrecht die me leerde spelen (maar helaas nooit zo goed als dit) was dit nummer. Voor wie ongeduldig is, zap door naar 1 minuut 53 en luister en huiver.

The reason why..... jongste zich na een jaar les nu dagelijks achter de piano nestelt en vol overgave dit nummer speelt. Luister en huiver.

Muziek gaat in al je vezels zitten, je mag me er voor wakker maken.

Nou nog een liedje zoeken voor ons beiden. Iemand?

Letterlijk en figuurlijk

2012-01-12T15:23:00.034+01:00

Angst verlamt, houdt je klein en stil. Angst voor de uitkomst of angst om het fout te doen of om iets niet te kunnen maakt je passief, murw, terneergeslagen en vermoeid.
Het antwoord op veel dingen, zo ook op angst en piekeren is meestal: 'doen'. In actie komen, wat dat ook is. Beweging maakt letterlijk en figuurlijk los en geeft je de ruimte om los te laten.
Door te doen, kom je in beweging en zet je stappen. Je ene voet voor de andere. En nog eens en nog eens en nog eens.
Door te doen en dóór te gaan, kom je verder. Door te kiezen -linksaf, rechtsaf of terug en overnieuw, door stappen te zetten worden zaken helder en krijg je inzicht. Kom je dichter bij de (je) waarheid.
Letterlijk en/of figuurlijk.

Liedje erbij? Okee. Het heeft op het eerste gezicht niks met bovengenoemd thema te maken, maar man, wat een stem....De tekst is treffend bij nader inzien: "caught in a trap', afijn, luister zelf maar. Wat een stem..

Stormachtig

2012-01-07T16:41:00.002+01:00

Een mooie stormachtige eerste week van het nieuwe jaar. Luchten die verkleurden van geel naar oranje en van groen naar diep donkerpaars. De zon die tikkertje speelde met hagel- en onweersbuien. Harde windstoten die rammelden aan de dakpannen en uiteindelijk genoegen namen met takken van alle soorten en maten.
Stormachtige gesprekken met zieke en verdrietige cliënten, afgewisseld door rustgevende stiltes en bijna boeddhistische aanvaardingsmomenten. Ups en downs. Koud en warm. Gevoel van naderende lente, de belofte van hoop en kracht, vermengd met de aanwezigheid van herfst en winter en de zekerheid van verlies.

Een week waarin het verlossende telefoontje kwam: het boek is goed ("heb je nog meer materiaal?"). Een week waarin we oude vrienden van vroeger over de vloer hadden en de draad van het gesprek oppakten alsof we elkaar gisteren nog gesproken hadden ("oooh, jij bent ook helemaal niet veranderd, nee jij ook niet"). Tijd is niks. Aandacht is alles.

Het jaar beginnen met een storm is mooi. Alles spoelt schoon, alles wordt even flink opgeschud, het laat je dansen en vliegen en zet je daarna weer met twee beentjes stevig op de grond. De natuur als leraar.

Over leraren gesproken: dit is de leraar (klikkerdeklik) van onze kids en hij zingt geweldig. Vanavond in TVOH. Wordt weer stormachtig hier in huize Beukenootjes...

Fijn weekend allemaal!

Oud en nieuw

2011-12-30T17:59:00.000+01:00

We laten bijna het oude jaar los en laten achter ons wat we niet mee willen of kunnen nemen.
We legen ons hart, ons hoofd en onze plek en maken ruimte voor nieuwe plannen, beloftes en inspiratie.
Doelstellingen en voornemens kunnen elke dag, wensen en zegeningen ook.
Toch geeft de overgang van oud naar nieuw nieuwe energie om los te laten, om te wensen, om te stoppen of juist te beginnen. We staan stil. Heel even maar. En dansen daarna het nieuwe jaar in. Vol goede moed en nieuwe energie!

Ik wens jullie een vredige oudjaarsdag om 2011 los te laten, te laten voor wat het is en voor wat het heeft gebracht en wens jullie heel veel inspiratie, liefde en energie om van 2012 een prachtig en hartverwarmend jaar te maken.

May your dreams come true! Or at least, one....

Tot in 2012! Met liefs.

Waarom?

2011-12-26T18:52:00.000+01:00

Vanmorgen stond ik vroeg op en checkte m'n bloglijst voordat ik ging lopen. Even zien hoe het met Roos ging en met haar man en met haar zoontjes. Waarom? Nou daarom.
Ze schreef over Arnhem (waar wij dichtbij wonen, ze schreef over Joodse historie (waar mijn boek deels over gaat....en ze schreef over haar tranen en haar liefde).

Vanmorgen stond ik dus vroeg op. Iedereen in dit gezin sliep nog hier en droomde over zijn of haar kerstdiner van gisteravond of over grote toekomstplannen of over wat dan ook. Ik ging lopen en dacht aan Roos, aan haar blog, aan haar kindjes en aan haar zieke Kenji. Ik voelde me Remi, alleen op de wereld, want iedereen sliep nog, alles was stil buiten, vredig, eenzaam en liefdevol. Maar meer nog dacht ik aan Roos die zich gisteravond voelde als Remi, alleen op de wereld, haar ogen droog had gehuild, geen tranen meer over had gehad. Het maakte me stil en liet me harder lopen.....

Toen ik thuiskwam na 11 kilometer, hadden mijn kinderen een ontbijttafel gemaakt. Met liefde. Omringd door mijn gezin voelde ik niet alleen de adrenaline van een dik uur hard lopen in mijn bloed, maar ook het grote gemis van Roos.....

Een liedje dan maar.....

The Power of Love. Daarom dus.

Zoveel lichtjes...

2011-12-24T11:33:00.000+01:00

Graag wens ik jullie allen een fijne Kerst en een hartverwarmend en inspirerend 2012......

Keek op de week

2011-12-20T16:28:00.000+01:00

Gebeurde er nog iets in Huize Beukenootjes de afgelopen week?

Op woensdag kwamen man- en zoonlief thuis met een heuse echte kerstboom van drie en halve meter hoog ....zo eentje die echt geurt, waar hele trossen dennenappeltjes aan hangen en waar lieveheersbeestjes uit de takken kruipen. Het is dat er daarna nog versierd moest worden, volgens beide dochters dan, want je had het bijna zo kunnen laten.
Op donderdagmiddag versierden we de boom. Met een ladder inderdaad, net als in een zoetsappige Amerikaanse film. Ondertussen luisterden we naar driving home for christmas, ja die ja. Ik zou niet klikken hoor, je raakt het melodietje niet meer kwijt.
Op vrijdag kwam de auto van Chris Rea piepend en krakend tot stilstand, toen er naar hartenlust gesloopt werd in de badkamer met bijbehorend destructief lawaai.
Op zaterdag luisterden we tijdens een lange autorit met het hele gezin (plus vriendje van oudste) ademloos naar de Top 1000 (we waren niet de enige blijkbaar) en kwamen vlak voor de bekendmaking van de nummer 1 thuis: we vlogen naar binnen, knalden de stereo op tien en luisterden naar het toppunt: klik.
Mooi moment. Mooi nummer.
Zondag brachten we door in een sporthal waar we keken naar onze en andere fanatiek sportende kinderen, altijd leuk! We maakten deze dag af met eten voor de buis, want sport op tv op zondag, hoe traditioneel.

Maandag kreeg ik een cadeautje van drie cliënten (hoe bijzonder is dat?) en kwam een lieve vriendin langs met zelfgebakken cake (en dan heb ik het niet over een gewoon keekje, maar over echte delicatessecake met pure chocola enzo, want zij kan bakken en decoreren joh, daar kunnen ze bij de kantenklarepakjesjongens nog wat van leren), ze vond dat er wel weer wat bij mocht (na al dat rennen).

Deden we verder nog wat? Ja, school, werk, kerstvieringen, kaarten schrijven en verjaardagen vieren en voorbereiden (donderdag is het feest, want oudste wordt 15).

Was dat het? Nee. Ik ging rennen. In de sneeuw. In de regen. Tegen de wind in. Op gladde straten. Met muziek in mijn oren. Vier keer de afgelopen week, in totaal zo'n 32 kilometer. `s Ochtends vroeg in het donker (met een fluorescerend hesje plus lampjes, mocht u zich zorgen maken, met dank aan zwager A. trouwens).
Dat lopen in het donker is zo bijzonder. Ik zie het licht van de maan. Ben getuige van de meest fantastische zonsopkomsten, zie paarden die met me mee rennen langs het hek en hoor groepen trekvogels die boven mijn hoofd roepen om aandacht. Ik word er gewoon stil van.
Voor morgenvroeg staat er een route van 11 kilometer en deze muziek op op het programma. Ik hoop dat het dan sneeuwt....

Jezelf

2011-12-13T15:42:00.000+01:00

Hoe vaak draait de wereld om jezelf. Hoe vaak zijn je belangen gebaseerd op wat je eigenlijk zelf wilt. Hoe vaak wil je dat de uitkomst past bij wat je had bedacht. Hoe vaak had je een idee van de weg, een beeld van de uitkomst en een schatting gemaakt van de manier waarop je die weg zou bewandelen. Onbewust misschien, maar toch.
Hoe flexibel is dat? Hoe succesvol is dat? Hoe moeilijk maakt dat alles? En hoe eerlijk is dat?

Loslaten wordt een ware overgave als je jezelf loslaat. Hoe vrij is dat?

Stilte

2011-12-10T18:28:00.004+01:00

De afgelopen week was het stil op dit blog. Dat was niet gepland noch bewust gekozen. Het ging zoals het ging.
Soms is stilte beter dan woorden. De behoefte aan innerlijke rust bij de mensen die ik in deze weken begeleid, raakt mij diep en de bescherming van diezelfde innerlijke rust blijkt groter dan woorden die eventueel blogwaardig zijn. Soms is stilte beter.
Hardlopen helpt ook: 5 kilometer achter elkaar is geen papieren opdracht meer, gisteren en vandaag plakte ik er tien onder m'n schoenen. Wel graag met muziek natuurlijk....
Ik wens jullie allen nog een fijn weekend!

Uit een sprookjesboek

2011-12-02T12:11:00.000+01:00

Jongste knijpt haar ogen tot spleetjes en dagdroomt wat voor zich uit. De fase van 'waarom' en 'hoe zit dat'-vragen vermengt zich steeds meer met vlagen van stille observatie. Haar lange blonde haar rust in dikke golven op haar rug. Ze wordt zich meer en meer bewust van zichzelf, van haar omgeving en van verbanden.
Van diepzinnige overpeinzingen over 'zijn' zapt ze eenvoudig naar platte vergelijkingen over 'hebben'.

'Ze hebben een nieuwe auto', zegt ze opeens. 'Een hele goeie en mooie'. Oh, wat voor één dan?, vraag ik en ga allerlei merken en modellen af in mijn hoofd.

'Nou, een blauwe....'.

Ze kijkt me aan met haar prachtige blauwe ogen, ze lijkt zo uit een sprookjesboek geslopen. Wat geniet ik van deze kleine momentjes met haar ...

(ach, dan doen we daar maar eens een fotootje bij, tel er wel even vier jaar en een flink aantal centimeters bij)

Gek weekje

2011-11-28T15:43:00.000+01:00

Het is altijd een gek weekje, die week voor Sinterklaas. Je struikelt hier in huis momenteel niet alleen over de emmers, maar ook over de slordig opgeruimde en nog niet afgemaakte sinterklaassurprises. Daar een schoenendoos met verdachte inhoud, daar een schilderproject met natte kwasten en daar wordt iets verzaagd dat geloof ik niet verzaagd moest worden. Tel daar het estafettezitten voor de gezamenlijke computer vanwege de broodnodige melige gedichten die geproduceerd moeten worden (voor thuis, voor school en voor hockey) bij en meng dat met wat jolig door het huis verspreide schooltassen, sporttassen en winterjassen (want het is helemaal niet meer koud, dus gooi maar neer) en het plaatje is compleet.

Gezellig. Niks meer aan doen. En al helemaal niet gaan opruimen of schoonmaken. Dat is kansloos deze week.
Zo. Goed plan. Koesteren deze week.

Wat jullie?

Tadaaaa

2011-11-26T13:40:00.000+01:00

Zoals beloofd: een stukje uit het boek 'de binnenkant buiten' en wel het voorwoord en de schrijversnoot (beukenoot in dit geval):

"In ‘de binnenkant buiten’ krijgt de lezer een kijkje in het leven van twee vrouwen die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben, behalve misschien de liefde voor hun vak. De twee vrouwen zijn Miriam en Ivy. Miriam is maatschappelijk werkster in een goedlopende praktijk in een middelgrote stad en alleenstaande moeder van vier kinderen. Haar leven verloopt schijnbaar kalm en gelukkig, ze is een positieve levensgenieter. Haar onzichtbare binnenkant herbergt echter een diep weggestopt verdriet. Ivy is een jonge kinderpsychologe en deskundige op het gebied van verwerking van oorlogstrauma’s. Zelf is ze een eeuwige tobber en twijfelaar, worstelt behalve met een lage eigenwaarde en een eetstoornis met een groot geheim, een obsessie. Er is iets dat de vrouwen met elkaar verbindt, maar wat? Wat hebben de beide vrouwen met elkaar gemeen? Hun levens raken vervlochten door het geheim van Ivy, maar meer nog door een Joodse erfenis, waarbij zowel Miriam als Ivy betrokken raken.

Het boek schetst een beeld van het leven van deze twee vrouwen, dat lichtvoetige hoogte- en aangrijpende dieptepunten kent. Ook licht het een luchtig tipje van de sluier op van de hedendaagse psychosociale hulpverlening. Daarnaast neemt het de lezer mee terug in de tijd van de Joodse geschiedenis, naar Israël en naar de onwerkelijke wereld van concentratiekamp Auschwitz. De ware betekenis van de ‘binnenkant buiten’ blijkt daar een tweede dimensie te kennen.

Noot: deze eerste versie van ‘de binnenkant buiten’ is in 25 dagen geschreven (zonder voorbereiding van karakters, verhaallijn of setting), het is dan ook waarschijnlijk dat er zinnen of woorden in staan die meer logica vereisen of een beter verband vragen met de tijdslijn van het verhaal. Toch heb ik ervoor gekozen om de ruwe versie van ruim 50.000 woorden in zijn originele waarde te laten om een zuiver beeld te geven van het werkproces dat tot dit 25-dagen-boek leidde. Eventuele volgende versies zullen worden geredigeerd. National Novel Writing Month, november 2011".

De laatste zin is hilarisch, ik weet het: "eventuele volgende versies", hahahaha. Toch staat het er.

En dan nu: insturen die handel en rap over tot de orde van de dag, namelijk sinterklaassurprisesensinterklaasgedichtenmakenjiehaa!

Gebakken lucht?

2011-11-23T20:26:00.001+01:00

Behalve de badkamersoap is er ook goed nieuws: de woordenteller is de 50.000 gepasseerd. Nu nog even wat wikken en wegen, schaven en kneden en dan hup de oven in. Eens kijken of ik echt een boek heb gebakken.
Het beloofde tipje van de sluier zal binnenkort opgelicht worden. Beloofd!

November rain

2011-11-21T14:06:00.000+01:00

Stel. Je hebt een oud huis, waarin je op een dag thuiskomt en tot je enkels in het water staat. Overstroming van de waterleiding op de begane grond. Lullig. Kwestie van dweilen, repareren en ~~bidden~~ betalen.
Stel. Een week later herhaling van bovengenoemd scenario. Wederom lullig. Kwestie van dweilen. Betalen hoeft nu niet, want: foutje van reparatiebedrijf. Dit keer doen ze het wel goed.

Stel. Drie weken later. In plaats van in de vlammetjes van het haardvuur staren, staar je eens omhoog alwaar je een prachtig gerestaureerd ornamentenplafond verwacht. Mis. Het plafond vertoont grote kringen, die in rap tempo groter worden. Gevalletje waterschade vanuit badkamer. Enkele voegen tussen de tegels blijken poreus te zijn en het douchewater baant zich een weg naar beneden. Rampzalig: we kunnen niet veel meer doen dan water afsluiten. Probleem speelt zich onder de vloer af.
Lullig. Kwestie van verzekering bellen. Toch?

Heel veel belletjes, mailtjes en inspectiemeneertjes later kan ik na een week stellen dat het meer dan lullig is. Want de verzekering beroept zich op achterstallig onderhoud en doet niks. Repareert de oorzaak niet, herstelt de ontstane schade niet en betaalt niks, nada, noppes.

Achterstallig onderhoud in een gloednieuwe badkamer....verzin het maar.

Badkamerbedrijf bellen dan maar? Is failliet. Goh, wat gek.

Ik zeg: liedje! Iets met water.

De muur

2011-11-17T08:42:00.000+01:00

Oh ja. Hij bestaat echt. Het writer's block.
Alleen is het in mijn geval geen blok, maar een muur. Opeens stond ie voor me.
Een hoge, brede, massieve muur van stilte en ik weet niet of ik er onder door kan, er overheen moet of er dwars door heen.
Ik heb er wel een liedje bij. Dat dan weer wel...Iets over empty spaces en abandoned places, hoe toepasselijk!
Lekker hard mag...nee moet.

Kluizenaar

2011-11-14T11:45:00.000+01:00

Sorry jongens, het gaat weer over het boek. Als ik ren, denk ik aan het boek. Als ik werk, denk ik aan het boek. Als ik eten kook, denk ik aan het boek. Behalve rennen, werken en eten koken kom ik nergens aan toe. Er rest alleen het boek.

Dit weekend ontrolde zich spontaan een verhaallijn die ik helemaal niet had voorzien. Eerlijk gezegd had ik helemaal niks voorzien en was ik gewoon domweg begonnen met woorden rammelen in het toetsenbord. Geen vooropgezet plan, geen uitgewerkte karakters en geen planning, behalve die 2000 woorden per dag. Het ging goed en vanzelf. En opeens rolde er zaterdag een plot en een ontknoping mijn beeldscherm binnen, zomaar via mijn steeds sneller tikkende vingers, voilà daar had ik geschreven wat ik wilde lezen. Ik weet niet of dat goed is en ik weet ook nog steeds niet of het me lukt, want sjonge, het is echt een enorme klus, dat schrijven. Een kluizenaar ben ik, deze maand november.... en ook een dromer, omdat ik droom dat het me lukt.

Dream

2011-11-10T15:58:00.000+01:00

I stopped dreaming and started writing. Zit op 20.082 woorden. Op schema dus. Zo cool. Mooi plaatje hè? Komt van een hele leuke website: klik hier....

Snel, sneller, snelst

2011-11-08T21:23:00.001+01:00

Vanmorgen samen met een goeie kennis (gek woord eigenlijk) een fantastische wandeling gemaakt in het prachtige roodgevlamde beukenbos hier. Haar hond holde samen met de mijne vrolijk en supersnel voor ons uit. Wij kletsten en kletsten alsof we elkaar weken niet gesproken hadden (wat ook zo was). Het weer deed ook goed mee: mooie warme zonnestralen en een fijn temperatuurtje. Zo fijn dat de honden zelfs gingen zwemmen. Wie had dat gedacht op 8 november?
Heerlijk hoor dat de lente tegenwoordig voor èn na de zomer komt. Snel gingen de honden er weer vandoor op zoek naar de volgende modderpoel. Een hoogtepunt voor ze.

Een ander hoogtepunt deed zich vanmiddag aan het eind van mijn werkdag voor. Het laatste huisbezoek was om kwart voor zes afgelopen en toen was het inmiddels hartstikke donker. Zeker op die berg daar diep in het bos. Ja, een echt hoogtepunt dus. Op de heenweg fietste ik er tegenop (in een zware versnelling, ja, ik ben soms gek), maar nu mocht ik snoeihard naar beneden.
En ik kan u vertellen, dat was leuk! Niemand die het zag, niemand die me hoorde en alle werkstress vloog in rap tempo van me af. De adrenaline vloog me om of uit de oren. Snel, sneller, snelst. In dat donkere bos.

Dat had ik tot een paar weken geleden niet gedurfd. Ik was nogal van de bange, vooral bij alles wat hard naar beneden gaat (iets met skiën en rugoperaties). Maar sinds ik begonnen ben met hardlopen (klik), is er veel veranderd. Onder andere dit. En daar was het me niet eens om begonnen, dat kreeg ik er gratis bij.
Hoera, morgen mag ik weer.

Zwijgen

2011-11-06T12:51:00.000+01:00

Vroeger, toen ik nog in mijn kleine huis op de prairie-idylle leefde, had ik me een beeld gevormd van hoe het er later aan toe zou gaan als ik zelf een gezin had. Ik zou soepen koken, sokken breien en stoppen, de lange haren van mijn dochters vlechten, buiten leven (met 12 hoofdletters) en we zouden volmaakt gelukkig zijn met alle romantiek en eenvoud die bij het leven op de prairie hoort. Elke dag. Nooit een onvertogen woord. Altijd dankbaarheid en elke avond zouden we op de blote knietjes onze dank uitspreken en de honderden zegeningen tellen. U voelt hem al aankomen waarschijnlijk. De werkelijkheid maakt regelmatig gehakt van het romantische gezinsleven zoals dat uitgebeeld werd door de familie Ingalls.

Alles gaat helemaal niet vanzelf. Er moet voortdurend gewikt en gewogen worden. Er moeten afspraken worden gemaakt, grenzen opgezocht en van gebaande paden worden afgeweken. Er wordt een groot beroep op creativiteit en doorzettingvermogen gedaan en dat klinkt gezelliger dan het is, want het gaat daarbij nooit over gebreide sokken of over boerensoepjes.

Ach, dat geeft ook niet. Waarschijnlijk zaten Charles en Caroline ook regelmatig met hun schattige kroost een goed gesprek te voeren aan het -knoestige en wankele want zelfgetimmerde- eettafeltje, maar dat zag je natuurlijk niet op tv. Nou zijn pittige discussies en lange gesprekken met uiteindelijk door iedereen gedragen conclusies (compromissen?) helemaal niet erg. Wat ik erger vind, is het zwijgen dat momenteel door de pubers graag gebezigd wordt. Geen enkele reactie op hetgeen je vraagt of zegt. Hooguit wat non-verbale communicatie waaruit je mag afleiden dat het ze t o t a a l niet interesseert wat je aan de orde stelt. Desinteresse, gehuld in stilzwijgen. Pffff. Niet fijn.

Misschien moeten Charles en ik de paarden maar eens zadelen en eens een flink stuk over de prairie gaan rijden. Goed hard, met de wind door de haren. Dan stoppen ze hun sokken maar zelf vandaag en flansen ze zelf maar een soepje in elkaar. In alle stilte.

Liever wat relativerende humor? Komt 'ie:

Over doelstellingen

2011-11-03T08:40:00.000+01:00

Hoe haalbaar is de doelstelling om een boek te schrijven van minstens 50.000 woorden in één maand?
Ik heb mezelf op een strikt 'dieet' gezet van minstens 2000 woorden per dag, om eind november ook nog wat tijd over te hebben voor redactioneel werk.
De eerste dag had ik slechts 490 woorden, waar ik een half uur over gedaan had. Klein rekensommetje leerde dat ik op deze manier 2 uur per dag nodig zou hebben. Elke dag. En nee, dat is niet haalbaar. Het is een behoorlijk drukke periode hier met gezin en werk, dus 2 uur onbelemmerd schrijven met een gezellig potje thee ernaast, is een utopie.

Dus besloot ik gisteren om het over een andere boeg te gooien. Gooide het materiaal van dag 1 weg (plan was een roman met een te ingewikkelde verhaallijn) en begon opnieuw. Een ander onderwerp, een andere hoofdpersoon en een setting die me dichter op de huid zit. Binnen een half uur had ik 2500 woorden, nog niet genoeg om het gemiddelde bij te spijkeren, maar dat haal ik vandaag en morgen in een gestolen half uurtje wel in.
Ik moet wel zeggen dat het echt pittig is, dat schrijven, zeker als de kwantiteit zo belangrijk is. Je hebt het gevoel dat het ten koste gaat van de creativiteit, maar dat moet ik met gestolen minuutjes en kwartiertjes wel kunnen goed maken.

Of het haalbaar is, weet ik nu nog niet, maar ik weet wel dat ik ervoor ga. Het is gewoon super om te doen en het geeft enorme drive en push en flow, of in goed Nederlands: het is gewoon verslavend lekker om te doen. Ik ga nu aan het werk (m'n gewone werk) en hoop aan het einde van de dag genoeg materiaal in mijn hoofd te hebben om via mijn handen in het toetsenbord te laten verdwijnen. Oh ja. Ik hoef niet zelf te tellen, dat gaat automatisch en de voorlopige werktitel is: de binnenkant buiten. Vindt iemand dit interessant? Zo ja, dan zal ik nog eens terugkomen op de vorderingen....

Fijne dag allemaal!

1 november

2011-11-01T15:52:00.000+01:00

Vandaag begint de National Novel Writing Month......ofwel NaNoWriMo.

Dus als je inspiratie hebt? En 50.000 woorden hebt?
En een mooie verhaallijn? En niet gelooft in uitstel?
Dan is dit misschien wel de perfecte 'one day....

Ik doe mee!

Kleine dingen

2011-10-31T15:00:00.000+01:00

In het kader van 'in de kleinste dingen zit het grootste geluk' noem ik:

Als eerste: het gezicht van mijn vader gistermorgen, toen hij in de pan keek die jongste bij hem op het aanrecht zette: eigengemaakte erwtensoep (snert voor de locals).
Als tweede: het avondeten dat oudste dochter en haar vriendje gisteren voor ons kookten (ze 'hebben' nu 2 maanden): het was heerlijk en gezellig, ook de troep in de keuken verdiende een prijs.
Een goede derde: mijn hardlooprondje van vanmorgen: de zon scheen, deze muziek speelde en ik kon de hele wereld aan.

Kijk, soms pieker je en tob je over 'grote' dingen, maar als je ziet dat er zoveel geluk in kleine dingen schuilt, dan hoef je alleen maar je focus te verleggen. Van ver naar dichtbij. Hoe dichterbij je hart, hoe beter.

Durven

2011-10-29T13:55:00.000+02:00

Een eiland

2011-10-27T09:24:00.000+02:00

Opgroeiende kinderen houden je nogal eens een spiegel voor. Of gunnen je een blik over je schouder in je eigen verleden. Ben je opeens terug op een schoolfeest, fiets je tegen de wind in langs het kanaal naar school terwijl de regen alles wat je in je kop had gestampt zorgvuldig wegspoelt. Waarna je jezelf jezelf opeens ziet zitten terwijl de leraar de repetitieblaadjes uitdeelt.

Het is allemaal lang geleden, maar komt zo weer omhoog borrelen. Profielkeuze, vakkenpakket, open dagen van het vervolgonderwijs. De toekomst die aan je voeten ligt.
Ik kijk er met verbazing en verwondering naar. Zie opnieuw dat niet alles leuk is en zeker niet makkelijk. Wat moeten ze veel en wat is hun leven vol. Het is af en toe net storm op zee, terwijl je nog niet zeilen kunt.

Opgroeien in deze maatschappij vraagt om strakke teugels. Duidelijke afspraken. Gezonde maaltijden, helpen met huiswerk, overbodige prikkels (tv, pc) uit. Ouderwets misschien, maar er moet een eiland zijn. Een eiland waarop ze voet aan wal kunnen zetten. Zeilen is leuk, maar af en toe even opdrogen ook.

Uurtje

2011-10-24T21:19:00.000+02:00

Zou het helpen als je elke dag een uurtje extra had?
Wat zou je doen met een uurtje voor jezelf?
Waarom hebben we eigenlijk het gevoel dat we geen uurtje hebben?
Terwijl er best veel uren in een dag zitten.

Iemand?

I rest my case

2011-10-22T18:46:00.000+02:00

Honderdachtentachtig zakdoekjes, veertien stoombaden, drie mentholpakkingen, zeventien druppels toco tholien en minstens negentien potten kruidenthee met sleepy time throat tamer verder kan ik u vertellen: ik ben nog steeds snotje verkouden.

Ik snotter, snuit, nies en hoest op zodanige wijze dat mijn buren zich weldra opgeven voor "help mijn buurvrouw is verkouden". Mocht die format nog niet bestaan, dan bij deze. Ik zie grote kansen.

Los daarvan ben ik blij. Natuurlijk. Want vandaag viel een 'niet vouwen' envelop op de mat. Ja, dan weet je het wel. De uitslag van de tentamens. Mijn diploma met als gemiddeld cijfer.....een tien. Mijn docent had me nog gewaarschuwd na de vierde opdracht. Als je zo doorgaat, zet ik op je diploma dat je gemiddelde cijfer een tien is. Bij deze dus.

Maar nog blijer word ik van het feit dat mijn middelste met een uurtje weer thuis is. Hij was een week naar Londen, voor hockey en aanverwante lol. Net als vorig jaar.

Wat kan mij die tien nou schelen. Wat kan mij die verkoudheid nou schelen. Mijn kind komt weer thuis. I rest my case....Ik geloof dat het goed komt. Liedje dus.

Bloggers in het buitenland

2011-10-19T17:57:00.000+02:00

Vannacht droomde ik dat ik een boek had geschreven.
Een boek over Nederlandse bloggers in het buitenland. Verhalen over vooroordelen, over het weer, over de nieuwe gebruiken, over eten en drinken, over de voorzieningen, over ziek worden, over mislukkingen, over successen, over verbouwingen, over dorpsfeesten, over kinderen en scholen, over omgaan met de plaatselijke bevolking, over het missen van de H.ema (rookworst), over alles wat het leven daar de moeite waard maakt, over.... kortom: een dikke pil over alles wat je altijd al wilde weten over Nederlandse bloggers in het buitenland.

En toen wilde Reinout Oerlemans de rechten kopen voor een ~~kaskraker~~ verfilming (ja, in mijn dromen durf ik hoog in te zetten), dat maakte dat ik het boek verstopte onder mijn kussen, in afwachting van andere aanbiedingen, ahum.
U begrijpt dat ik vanmorgen bij het ontwaken best een beetje verbaasd was dat er helemaal niks onder m'n kussen lag. Of Reinout was me te snel af geweest of ik had het echt allemaal maar gedroomd....

Jammer.

Maar nou kreeg ik net een geweldig plan: ik schrijf het alsnog. En dan niet in m'n dromen, maar echt...
Dus beste bloggers in het buitenland, ik noem: Sjoerd, Sannah, Maaike, Maartje, Martine, Janneke, Josien, Trudy, Marleen, Kristel en alle anderen: behalve dat ik jullie blogs trouw bezoek, kom ik binnenkort maar eens in real life langs. Voor veldonderzoek. Okee?

Je natuurlijke zelf

2011-10-17T12:27:00.000+02:00

"Een Indiaas gezegde luidt: ieder van ons is een huis met vier kamers- een mentale, een emotionele, een fysieke en een spirituele- en als we niet iedere dag aan elke kamer een bezoek brengen, zijn we geen compleet mens. De elementen water, vuur, lucht en aarde zijn krachtige hulpmiddelen om deze innerlijke kamers te betreden.

De natuur is een versmelting van deze elementen- een enorme kookpot van lucht, water, aarde en vuur, waarvan niet één kan bestaan zonder de ander en waarbij de seizoenen een samenhangend geheel maken van de afzonderlijke delen van de werkelijkheid.

Onze herinneringen, overtuigingen en emoties zijn gekoppeld aan de natuurelementen water, vuur, lucht en aarde. Door de natuurlijke energie van deze elementen in te zetten, ervaar je heelheid en harmonie en keer je terug naar je spirituele wortels".

Uit: Soulcoaching door Denise Linn (o.a. boek, blog en cursus, inspirerend materiaal voor in de herfstvakantie!)

Hier of daar

2011-10-13T17:18:00.000+02:00

Hier in blogland ben ik niet veel deze dagen, wel daar.
Daar is in het bos, waar de ene dag de regen met bakken uit de hemel komt en waar de andere dag de zon haar stralen weer met dikke bundels door de bomen laat vallen, terwijl ik met nieuwe mensen aan het werk ben of waar ik met vriendinnen een lange wandeling maak, terwijl hond Storm doldwaas gelukkig voor ons uit huppelt.

Daar is ook aan de grote houten tafel, waar ik aan opdrachten schrijf, die me in een flow brengen die ik tot in mijn tenen voel en die ik tot mijn eigen verwondering heb gemist en eindelijk heb hervonden.
Daar is op mijn werkkamer waar ik mensen ontvang die me ontroeren en die me laten inzien dat dit is wat ik zo graag doe. Daar is op school waar mentoren en leerkrachten dingen vertellen over mijn kinderen, waardoor ik blij en gelukkig in de stromende regen naar huis fiets, met een grote grijns op mijn gezicht.

Daar is in de tuin waar de was weer hangt te wapperen.
Daar is hier en nu en dat is goed.
Die flow mag blijven..
Oh ja, het is in mijn hoofd en hart, in mijn ogen en oren weer Jacques Breltijd. Dat leg ik niet uit verder, kijk en luister zelf maar. Het is de ultieme afsluiting van een prachtige dag....Maar het kan ook gerust nu hoor.

Schrijven

2011-10-10T19:12:00.000+02:00

Schrijven is leuk. Schrijven gaat vanzelf. Zeker als het over je vak gaat.
In het kader van een specialisatie mocht ik van de docent tien cliënten/casussen 'beschrijven'. Anamnese, behandelplan, mogelijke uitkomst, risico's en ervaringen.
Dus ik schreef.

En ondertussen werd het herfst.
Perfect.
Evenals het cijfer dat ik ervoor kreeg.

Nog vijf opdrachten te gaan.

Heimwee

2011-10-09T19:55:00.000+02:00

Na jaaaaren in een hippe nieuwbouwwijk, lees 13 in een dozijn nieuwbouwhok met alle 13 eh 36 buren met precies hetzelfde huis en ritme als wij met precies dezelfde i.keatroep en precies dezelfde wekkertijden, babygehuil en puberruzies, kwam zoals altijd elk jaar -meestal als we terugkwamen van vakantie en als het winter werd en als het zomer werd en als het lente werd en als het herfst werd, eigenlijk altijd dus- weer het verlangen omhoog naar een oud huis. Een oud huis met een ziel, zoals het huis waarin ik geboren werd. Nee, nu niet meteen romantische ideeën krijgen. De ijsbloemen stonden op de ramen, het vroor er binnen net zo hard als buiten en van isolatie had nog niemand gehoord. Mijn moeder vond het niks en transporteerde ons gezin nog vóór mijn eerste verjaardag naar een heus nieuwbouwhuis. Hoera!

Nee. Mijn herinnering gaat terug naar het eerste flatje dat ik betrok met mijn lief. Koud? Nee, HEEL KOUD. Geen verwarming. De ijsbloemen stonden op de ramen en het vroor binnen net zo hard als buiten. Als we `s ochtends wilden douchen, moesten we eerst in de keuken (want daar was de simpele douche naast) een gaskacheltje aansteken want het was er zo koud, zo koud. Gaskacheltje aan en hup terug in bed. Een smal bed dat nauwelijks in de slaapkamer paste, maar wat sliepen we daar lekker!

Vijf minuten wachten en dan kon je heel voorzichtig proberen om je richting douche te begeven. Het beste deed je dat samen.

Doordeweeks werkte ik 150 kilometer verderop. Ik vertrok heel vroeg op maandag met de trein en kwam op vrijdag terug. Ik had heimwee. Veel heimwee. Waarnaar?

We hadden een gaskachel in de woonkamer. Als ik op vrijdagavond thuiskwam, ging ik voor die gaskachel zitten, op een kussen en viel vrijwel meteen in slaap. En mijn herinnering en mijn heimwee voeren me altijd terug naar dat flatje, naar die plek voor die kachel, waar ik voor het eerst samenwoonde met mijn lief. Heimwee naar hem. Dus.

Call me a fool. Noem me een muts. I don't care. Ik weet dat herinneringen gemaakt worden voor een reden, ze geven je een reden van bestaan. Ze geven grond aan je voeten en een basis voor wat je doet in het hier en nu.

Beetje lange inleiding hè?

Morgen komt de schoorsteenveger. Om 08.00 uur of hopelijk nog vroeger. We verwelkomen hem van harte. Hij geeft ons onze herinneringen terug, onze herinneringen aan toen, dat flatje, de heimwee, het thuisgevoel en aan ons huis hier en nu. We kochten dit huis in mei 2005, na een zoektocht van een jaar. Op ons lijstje stond: oude bomen, karakteristiek huis, groot huis met veel kamers en een open haard. Wat vielen er veel huizen af zeg. Niet karakteristiek, geen oude bomen, geen ruimte voor 5 mensen om te slapen en te spelen (want drie kinderen en een hond) en te werken (want 2 zzp'ers) en al helemaal geen open haard.

Dit huis had het allemaal wel. Het allereerste wat we deden op de allereerste avond in dit huis was een fikkie stoken in de oude haard uit 1902. Daarmee ontstonden nieuwe herinneringen.

Herinneringen die niet over materialistische dingen gingen, maar over heimwee, letterlijk: over thuis willen zijn. Er bleek geen gevoel groter te zijn.

En zo kan ik blij zijn met morgen. Ik verheug me op het vuur.
Oh, u wilt een liedje? Okee, deze hoort erbij:

En. Uw mooiste herinnering?

Over Nu en Later

2011-10-08T17:50:00.000+02:00

Bij André las ik over de laatste dag van je leven en over Steve Jobs en over zijn visie op het leven.
Mooi, inspirerend en uitdagend ook.

Om de één of andere toevallige reden (nee, toeval bestaat niet) las ik gisteren een blog van iemand die schrijft over hoe het is om te doen alsof dit je laatste jaar is. Ja, bizar hè, zeker als je bedenkt dat dat een vrije keuze is, want ze gaat niet dood na een jaar, terwijl anderen zonder keuze wel dood gaan binnen een jaar, maar daar gaat het niet om. Het gaat er om dat je in dat jaar gaat proberen om bewuster te leven, om keuzes te maken, om je zoals Steve Jobs deed, elke dag af te vragen wat je zou doen als het je laatste dag zou zijn. De blogster deed het in de stijl van Stephen Levine (dichter, schrijver, meditatieleraar). Klik vooral door, het is zeer de moeite waard. Ahum, vind ik.

Ik houd van dit soort 'dramatische' stappen, van dit soort grote dingen en ideeën. Ik denk dat deze mensen echt een punt hebben en dat het ongelooflijk 'opruimt' om zo naar het leven te kijken. Het is mijn werk om zo te denken en zo te sturen en zo te wikken en wegen.
Aan de andere kant snap ik ook heel goed dat je echt niet elke dag zin hebt om je af te vragen of je zinvol bezig bent. Soms is de automatische piloot heerlijk en zeer welkom. Natuurlijk heb je niet elke dag zin om jezelf in de spiegel aan te kijken en tegen jezelf te zeggen: misschien is het wel m'n laatste dag vandaag. Tuurlijk niet. "Vanavond gaan we lekker sporten, morgen hebben we die belangrijke vergadering, overmorgen komt die en die eten en volgende week start die cursus, wat is er op tv vanavond? even heerlijk bankhangen". Heel normaal en heel begrijpelijk.

Maar deze twee blogs zijn blijven hangen vandaag. Het gevoel van groot versus klein. Het gevoel van leven en beleven. Het gevoel van actie en reactie. Het idee van doen en laten.

Goh. Eigenlijk best wel een vaag stukje geworden. Kunt u er wat mee? Ik ben heel benieuwd. En natuurlijk hoort er een liedje bij. En wel deze:

Brutaal

2011-10-07T12:17:00.000+02:00

Kent u dat? Dat u in een aftands bouwvallig kippenhok spinnenwebben staat weg te vegen?
Nee.
Dat dacht ik al.
Het is ook niet echt een bezigheid waarvan je denkt, als je denkt wat zal ik eens gaan doen, dat je dan denkt, ik ga spinnenwebben weg halen in een bouwvallig kippenhok.Toch moest het zo zijn vanochtend.

Op zich maakt het me niet uit waar spinnen zich vestigen, maar na voor de vierde keer deze week spinnenwebben plus megaspinnen in mijn gezicht en haren te voelen bij het rapen der eitjes, brrrr, werd het me te gortig. Dus nam ik een borstel (nee, niet de hoge drukspuit) en stuurde al het brutale spul levend en wel de grens over. Kippen blij en ik blij.

Terwijl ik bezig was ging de telefoon (mobiel in m'n zak, ja, ik moet als zzp'er altijd bereikbaar zijn, zelfs in het kippenhok). Een voor mij onbekende verzekeringsmaatschappij vroeg wat ik geregeld had voor mijn nabestaanden. Ik dacht een split second na en plaatste mezelf voor twee mogelijkheden: ophangen (hoe dat ook heet bij een mobiel gesprek) of beleefd antwoord geven. Ik koos voor een combinatie en zei: ik heb geen belangstelling voor dit gesprek. Keurig toch?

Toen zei die man: "oh, dus u heeft geen belangstelling voor hoe u uw nabestaanden achterlaat?"
Ja......., dat zei hij echt.

Had ik nou die hoge drukspuit maar gehad. Dan had ik hem zo achter zijn callcenterbureau vandaan gespoten.
Mafkees!

Genieten

2011-10-06T17:36:00.001+02:00

Alle drie de kids had ik net even op de massagetafel voor een heerlijke rugmassage.
Fijne geurende olie, muziekje erbij en genieten maar.

Jongste mag als laatste en kletst honderduit. Zoals altijd. Ze ratelt over wat ze op school allemaal geleerd heeft, over hoe de gymles was, waarom je beter 's nachts energie kunt gebruiken met het nachttarief en wat 28 in het Spaans is en dat ze zo een dansje gaat voordoen en misschien ook nog een cake gaat bakken, vanille of chocola of muffins.

Ik stop met spieren kneden en ga over op chakramassage.
Dit komt binnen. Ze is helemaal stil en geeft zich eindelijk over aan de totale ontspanning die op haar wachtte. Na tien minuten is het klaar en gaat ze over tot de orde van de dag: een chocoladecake bakken!

PS. Behalve het muziekje is ook het bijbehorende filmpje hartverwarmend:

Balans

2011-10-04T20:34:00.005+02:00

"Ik heb het gevoel dat ik balanceer, dat ik een evenwicht moet zoeken dat ik niet bereiken kan", zei ze.
"Ik dans op een koord boven een ravijn, waarbij ik niet weet of ik door moet lopen of terug moet gaan.
Alles wat ik doe, wat me overkomt, wat er gebeurt, voelt breekbaar en doorzichtig. Alsof ik m'n uiterste best moet doen om niets te breken, zo balanceer ik. Balanceren zonder houvast, zonder ware houvast, zonder ijkpunt".
"Ik zweef en val. Ik loop en struikel. Ik droom en slaap en ben wakker tegelijk. Ik zie donker en licht. Maar alles zonder evenwicht. Ik wil niet. Ik kan niet. Ik wil dit niet. Ik kan dit niet."

Misschien kun je het wel. Misschien wil je het wel.
Maar je durft niet. Je bent op weg en er is geen weg terug.
Angst is onze grootste kwetsbaarheid en de verste verwijdering van evenwicht.

(vanavond leen ik wat materiaal dat hier bij aansluit, van mijn werksite en-blog, voor meer info, klik hier)

Vrijdag

2011-09-30T20:03:00.000+02:00

Wat is het toch fijn dat elke week een vrijdag heeft. Zo'n dag waarop je dingen afsluit en nieuwe dingen bedenkt voor volgende week. Zo'n dag die het weekend als vervolg heeft, als buffer heeft waarin je niks hoeft, maar zoveel kunt. De kunst is om daar zoveel mogelijk uit te halen, zoveel mogelijk van te genieten, van elkaars gezelschap bijvoorbeeld (iedereen is weer thuis!) en van de prachtige dagen die voor dit weekend voorspeld zijn.

Mooie donkere nachten met vleermuizen, sterren en zoekende muisjes en egels die de tuin op de kop zetten, koude ochtenden met optrekkende mist en doorbrekende zonnestralen, warme, lome middagen met een achtergebleven roseetje uit de kelder en relaxte avonduren met kaarsjes en warme plaids.

Zomerse temperaturen en ondertussen langzaam oktober binnen glijden.

Een echt vrijdag luidt een prachtig weekend in als buffer tussen toen, nu en straks.

Ik heb daar geen liedje bij. Stilte past prima.
Fijn weekend allemaal!

Buren

2011-09-29T17:31:00.003+02:00

Ik schreef hier over mijn overburen (ik had toen nog nauwelijks lezers dus u kent het stukje vast niet).
Eén van mijn overbuurvrouwen heet (afgekort) M. en ze let -ongevraagd hè, want daar hebben we eigenlijk iemand anders voor- op ons huis en op onze kinderen alsof het haar eigen zijn. Ze komt me vertellen dat de postbode is geweest tijdens mijn afwezigheid en dat het pakje in de garage ligt. Ze komt me vertellen dat die en die aan de deur was en dat ze gezegd heeft dat ze na zessen terug kan komen. Ze komt op alle onmogelijke tijdstippen binnen vallen om even een bakkie te doen (dat is geen koffie trouwens).

Ze vroeg me een paar maanden geleden of ze mee mocht lopen met de Avondvierdaagse. Ik, optimistische en naïeve sukkel, zei natuurlijk ja. Iedereen verklaarde me voor gek. "Ze kan niet mee, het is te ver, te zwaar, zij is te zwaar, het is te dit en te dat, wat een verantwoordelijkheid, dat kun je niet doen".

"Nee joh, riep ik, dat is gezellig, ze is dol op kinderen, ze is fysiek wat te zwaar en loopt een beetje vreemd, maar hee, iedereen kan 'een potje met vet' zingen hoor!"

Mmmm. Ze hadden allemaal gelijk en ik niet. Buurvrouw M. trok het HELEMAAL niet en werd er in de eerste kilometer al uitgelopen door de kinderen van groep 7 en 8, die vertwijfeld aan mij vroegen 'of we dit de hele week zo gingen doen'. Toen het ook nog begon te regenen, brak ze. Bijna doormidden.
Vriendin A. die ik in allerijl belde, bracht uitkomst en pikte haar met de auto ergens in de stromende regen in het donkere bos op. Ik kon dus verder met de kinderen. Nog 9 kilometer te gaan.
Toen we thuis kwamen, stond M. natuurlijk op de stoep (om een bakkie te doen...), ze was heel verdrietig dat het niet gelukt was, maar ook heel trots op die ene kilometer die ze wèl gelopen had.

De volgende dag maakten we ons op voor weer tien kilometer. M. was er niet bij. "Toch jammer", zeiden een paar kinderen. "Ze zong zo leuk 'een potje met vet'".....

Vandaag zit ze al sinds vier uur op het muurtje voor hun huis te genieten van de zon. Ze roept tegen iedereen: "fijne avond!" en gelukkig roepen de meeste mensen iets gezelligs terug. Tis een geweldig mens, ze zal zo wel hier een 'bakkie' komen doen.

Daar hoort natuurlijk een liedje bij. Nee, geen potje met vet. Iets anders. Iets dat ze vast en zeker heel mooi vindt. Komt ie:

Oh ja, enne vriendin A, die het zo drukdrukdruk heeft, haaaaiiiii, wanneer kom jij nou eens een bakkie doen en me helpen met die fles rosé?

Als hij er niet is

2011-09-28T19:11:00.000+02:00

Er is een liedje, dat heet 'als ze er niet is'.
In Huize Beukenootjes is het nu: 'als hij er niet is'.

Zoonlief is namelijk sinds maandagochtend met zijn klas-2 Gym- op schoolkamp (naar een zeilschool in Friesland waar behalve zeilen VAN ALLES kan worden uitgehaald, gewenst of niet gewenst).

Het is hier stil joh. En overzichtelijk. Easy hoor, zo maar een beetje aanklooien met twee dochters. Ik verveel me gewoon, er is niet veel te doen. De wasmand puilt niet twee keer per dag uit. De koekjes zijn niet op. Er klinken niet vijf soorten muziek in huis. Ik hoef nauwelijks boodschappen te doen. Als ik terug kom van werk, kan ik met rosé in de tuin gaan zitten. Heel fijn in deze indian summer, maar een peu onwerkelijk.
Ik kan met de helft van het huishoudbudget toe deze week (zo ontstaat er vanzelf ruimte voor een fles rosé).

"Gaat hij in de herfstvakantie nou weer weg, naar Engeland?", vroeg jongste net. Ja, haar broer mag nog een keer naar Londen.
"Dan houden we gewoon geld over", zegt ze, terwijl ze dromerig voor zich uitkijkt en koekjes en chocolaatjes voor morgen klaar legt, want die zijn eens een keer niet op.
"Als hij er niet is..."

Ik kijk dromerig met haar mee, maar denk aan iets anders.

Vrijdag komt hij terug. Ik zal hem vragen hoe het was. En hij zal zeggen 'goed' en verder stil zijn. Dat weet ik al. Om nou even helemaal in de sentimenten te zakken: er hoort natuurlijk een liedje bij. Een liedje dat ik grijs draaide, een cd die ik grijs draaide toen ik van hem zwanger was. Waarom weet ik ook niet, maar het was een urgent need, zoiets als een pot augurken per dag leeg eten, wat ik dan weer niet deed.
Hij begon het bijna spontaan te zingen toen hij geboren werd. Dat niet natuurlijk. Maar gelukkig vindt hij het nog steeds heel mooi. Komt ie:

Bizar

2011-09-27T17:27:00.000+02:00

Ze kwam me tegemoet fietsen.
Allebei druk en op weg naar werk. Dat zie je aan de manier van fietsen, geloof ik, dat je op weg bent naar werk of iets anders dringends.
Automatisch zwaaide ik naar haar en natuurlijk riep ik er wat bij. Iets vrolijks. Natuurlijk.
Ze lachte, riep iets terug en voor ik het wist, was ze weg.
Toen ik me omdraaide, was ze inderdaad weg. Alsof ze er ook niet geweest was. Het fietspad was leeg, tot zover ik kon kijken.

Dat klopte ook wel met de werkelijkheid, want ze is al jaren dood.
Bizar, want ik had haar echt gezien en echt haar stem gehoord.....
Dit was het begin van een inspirerende werkdag.
Ik ben blij dat ik haar weer eens heb horen lachen. Dat wel.

Weekendje weg

2011-09-26T20:04:00.004+02:00

Het weekendje weg was geweldig.

Het was druk: er waren 10.000 mensen op de Tinadag, overvolle treinen op de heenweg en geen zitplaatsen, alleen opeengepakte massa's mensen op het balkonnetje die tegen ons aan stonden en in ons gezicht ademden en 24-uur-geleden-gesmeerde broodjes aten (en ondertussen in ons gezicht ademden) en dingen aan elkaar vertelden die we echt niet wilden horen en weten.

De heenreis was daarmee waardeloos. Provinciaaltjes als we zijn hadden we ons dit iets anders voorgesteld.

Het weekendje weg daarna was geweldig. Den Haag was geweldig. Wat een stad, wat een sfeer, wat een aardige mensen. Scheveningen ook. De tram, de boulevard, de viskramen, de strandtenten. Het weer. Heerlijk.

De Tinadag was superdruk en supercommercieel. Ik heb nog nooit zoveel roze gezien. Ik heb nog nooit zoveel moeders van 40 en plus-leeftijd gezien die zich helemaal hadden opgedoft en uitgedost voor deze Tinadag: rozer dan your daughter. Dat wil je toch niet?

Ik zag genoeg belachelijks om 20 logjes vol te schrijven. Zal dat niet doen. Het interesseert u waarschijnlijk niks en het interesseert mij nog minder. Leven en laten leven. Ofzo.

Het hotel dan. Wat is er toch met hotels? Waarom is het daar zo belachelijk warm alsof het een bejaardentehuis betreft? Thuis (ik woon in een oud hok, zoals u weet) ventileert het allemaal goed door en trek ik mijn dekbed graag op tot mijn neus (en/of kruip ik in de armen van lief). Niet hier. De hele nacht was ik druk met dekens van me af duwen. De ramen stonden al wagenwijd open en dat leverde helaas alleen maar sirenelawaai op en geen frisse lucht, laat staan vogelgeluiden gemengd met frisse briesjes, zoals thuis.

Na 9 keer (!) wakker te zijn geweest, werd het eindelijk ochtend en mochten we naar de ontbijtzaal. Waar het ook zo belachelijk warm was, dat we bijna in topje en slipje ons croissantje aten en onze thee dronken. Ook hier was materiaal voor 20 logjes. Dikke Duitsers en eieren enzo. Ik zeg niks.

Oh ja, Tinadag daarna in Duinrell. Jongste vond het geweldig, de lichtjes in haar ogen zal ik niet snel vergeten. De lichtjes toen ze al haar sterren ontmoette. De lichtjes toen ze handtekeningen verzamelde van haar muzikale helden en haar favoriete schrijfsters. De lichtjes toen mama voor de tiende keer van de glijbaan ging en haar linkerheup ergens rechts in haar lijf voelde klotsen. De lichtjes tijdens de relaxte terugreis (met zitplaatsen en dus slaapplaatsen). De lichtjes in haar ogen toen we thuis waren en samen onder de douche onze haren wasten met babyshampoo. De lichtjes toen ik haar net welterusten kuste. Ze slaapt al. Met lichtjes in haar ogen.......Ze heeft genoten...Het was goud waard en daarmee alle duizend lichtjes in haar ogen!

PS. Eigenlijk had ik er nog een liedje bij bedacht, ja, u kent me toch...maar ik kon de titel en de artiest niet meer vinden. De hele avond liep ik jammerend door het huis met mijn hoofd vol babyshampoo: "het gaat over loniless", "gaaf liedje"; jongens, wie???? Hmm. Het was niet loniless, maar emptiness. Is bijna hetzelfde. Komt ie:

Nazomeren in het roze

2011-09-23T15:58:00.000+02:00

Als mama van meisjes staan er soms hele leuke tripjes op het programma. Als mama van jongens natuurlijk ook, maar daar gaat het nu niet over. Sterker nog, ik denk dat dit een tripje wordt waar ALLEEN MAAR MEISJES zullen zijn. En allemaal in het roze. We gaan namelijk hier naar toe en heee jammer hè, het is helemaal uitverkocht.
Er is nog wel een speciaal programma voor moeders: hoera, ~~strippers~~ oh nee, ik mag lekker oubollig thee of koffieleuten en ik krijg misschien wel beautyverwennerijtjes en leesvoerverwennerijtjes en allerlei andere leuke dingen voor moeders in het roze.. Meteen even een bijpassend karretje geregeld dus.

Nee, ik denk dat ik gewoon hier af ga roetsjen en 20 keer hier van af.....want dit zit ook allemaal in het pakket. Behalve deze roze superspetterende dag, gaan we ook nog een dagje Den Haag doen en een dagje strand en gaan we gezellig uit slapen (=hotelletje) en uit eten.

En nou wordt het nog nazomer ook. Hoeveel geluk kan een mens hebben....

Ik zeg tot maandag (of misschien wel dinsdag gezien het weerbericht), goed weekend allemaal, ik ben weg!

Kracht van het moment

2011-09-21T17:27:00.000+02:00

Tijdens het moeilijke gesprek stonden we tegelijk stil en waren we tegelijk stil.
Boven ons vloog een enorme roofvogel uit de toppen van de bomen, op zoek naar de perfecte thermiek om majestueus en tegelijkertijd gracieus zwevend uit ons blikveld te verdwijnen.

De kracht van het moment was enorm.

Soms sta je en ben je precies op het goede moment stil en ben je je bewust van een doorbraak.

Na de dood

2011-09-19T19:53:00.001+02:00

Aan tafel gaat het over de dood en dood gaan. Het onderwerp beperkt zich tot huisdieren, al moeilijk genoeg. "Zijn poes ging dood en hij draagt de as in een kokertje om zijn nek". We stoppen met eten en kijken hem aan.

"Dat zou ik ook willen".
"Ik ook", zegt de volgende.

"Mwah", mompelen wij. Ik heb niks met cremeren en ben een begraaf-in-de-aarde-mens. Hij heeft ook zijn bedenkingen, zeker nu, terwijl we aan de dis zitten. "Mwah", dus.

De hond komt binnen, alsof hij voelt dat hij geroepen wordt. Hij wordt 11 binnenkort, net als jongste. Dat is oud voor zo'n grote hond. Het is min of meer ons vierde kind, hij en jongste groeiden praktisch samen op en lagen vaak samen in zijn mand. Hij is dol op alle drie de kinderen, maar is extra alert op haar. Moet je ze zien als ze een dagje ziek thuis is, liggen ze samen onder een dekentje. Beetje tv-kijken.
Je moet er toch niet aan denken dat hij binnenkort.... En dan zeker niet aan een kettinkje. Ik zet al m'n geld in op hem: nog tien jaar bij ons. In ieder geval zolang als er hier kinderen in huis wonen, toch? Storm kijkt me aan. "Doe mij jouw bord met eten en we hebben een deal"....

"Mwah". Okee dan. Afspraak, jongen.

I hear him (eh you)

2011-09-17T18:39:00.000+02:00

Ze staat bovenaan de trap met iets in haar handen, dat ik niet meteen kan thuisbrengen. Ik kijk omhoog.
Ze ziet er opeens zichtbaar opgelucht uit.

"Mam, ik dacht dat er een inbreker was. Ik hoorde wat, riep je naam, maar je zei niks".
Klopte, ik deed de deur open, duwde de hockeywas in de machine en liep meteen weer naar buiten om de beddenwas van de lijn te halen. Vaag hoorde ik een stem, maar was teveel in gedachten om adequaat te reageren.
Voor haar het sein dat er iets niet klopte: deur gaat open, ik roep, er komt geen antwoord, dat is dus een inbreker......

"Oh. En wat ben je dan nu aan het doen dan en wat heb je in je hand?"

"Een nietmachine. Eigenlijk zocht ik een schaar. Of een hockeystick (maar die staan bij de achterdeur), het enige dat ik vond was een nietmachine".

Ik moet mijn glimlach verbijten. Ze meent het serieus, jongste (de hond snurkt gewoon door trouwens).
"Ik had het gedaan, hoor, mam".
"Wat?"

"Ik zou je geniet hebben, in je oor ofzo...ja, want ik hoorde iets".

Dapper meisje. Je verdient een mooi liedje! I hear him...

Verbondenheid

2011-09-15T18:41:00.000+02:00

Soms voel je dat je iets mist of dat er iets mist (zoals ik hier vertelde).
Maar vandaag voelde ik dat er niet 'iets' mist of dat ik niet 'iets' mis, maar dat ik op die momenten gewoon mezelf mis.

Vandaag was ik vrij en ging ik met hond Storm voor een lange wandeling ons bos in en het was daar ongelooflijk mooi. Prachtige kleuren, geuren en oogverblindende zonnestralen. Overal bessen, bramen, zaden, noten en beloftes voor een prachtige herfst en winter. Het was een prachtige dag. Onbetaalbaar.

Ik voelde me weer verbonden. Verbonden met de natuur, verbonden met alle pracht en kracht die gratis en voor niks voor je voeten wordt gelegd. Verbonden met mezelf. Verbinding. Hoe het werkt, weet ik niet, maar je vindt jezelf terug. Precies op het juiste moment. De hond dartelde voor me uit. Hij wist dit natuurlijk allang.

Op ut fietsie (of 'op fietse' of 'wie dot mij wat?')

2011-09-14T17:55:00.000+02:00

Mijn fiets is eigenlijk geen fiets, maar een pakezel. Als principiële fietser is het voor mij altijd een sport geweest om alles per fiets te doen. Met drie kleine kinderen op één fiets en ook nog boodschappen doen? Makkie. De wijze waarop ik dat deed een decennium geleden, heeft me vaak meewarige blikken en waarschuwende opmerkingen opgeleverd. Nu zie je het iedereen doen en is het hip, krijg je voorrang en oogst je bewondering, zeker als je al fietsend over de rontonde twittert, je linkedinprofiel bijwerkt, je lange blonde haren vlecht en je kroost een e-boek op drie tablets voorleest.

Nu heb ik geen drie kids meer op en aan m'n fiets hangen, maar wel enkele tassen voorop en achterop met ergonomische massage-attributen en om bij cliënten -aan huis!- voetreflextherapie te geven. Omdat ik vooraf niet weet waar ik terecht kom, heb ik alles bij me om geheel zelfvoorzienend te zijn, van behandelbank tot werkkruk tot handdoeken, muziek en -was je handen zonder zeep-desinfecterende gel en heerlijke oliën in alle geuren en kleuren. Mijn aankomst levert altijd meteen een interessante 'breek het ijs-kom vooral binnen-gesprek op en is voor mij daarmee een visitekaartje geworden.

En nu ben ik toch zo blij want gisteren is mijn trouwe pakezel getransformeerd tot transportfiets. Met zo'n cool zwart rek voorop. Waar een krat op kan, maar dat wil ik niet. Ik wil een mand. Een hele grote. Met een deksel en leren riempjes, waar ik alles in kan doen. Dit is helemaal MIJ.

Op ut fietsie vandaag deed ik niet aan getwitter, maar zong ik een nostalgisch liedje van vroeger (en ik weet zeker dat er in ieder geval één iemand is -nu wonend ergens op een eiland- die dit leuk vindt...). Voor de rest: de tekst spreekt echt voor zich. Het gaat over zen. En over loslaten. En over mindfulness. Volmaakt geluk.

What's up?

2011-09-12T19:48:00.001+02:00

Vandaag geen video's van inspirerende talenten, vandaag geen doorkliks naar mooie liedjes en hartverwarmende filmpjes. Dat heb ik wel genoeg gedaan de afgelopen dagen.

Vandaag gewone woorden. Mijn eigen woorden. Maar ik kan ze niet kiezen. Woorden genoeg, dat is het probleem niet. Het borrelt, stroomt over en zoekt een uitweg.
Tegelijkertijd staat de rem er op. Ik zoek zorgvuldig naar de juiste woorden, maar vind ze niet.

What's up? Wat te doen met dit -en nu?-gevoel dat zich steeds meer -ten onrechte- thuis begint te voelen bij mij.

Gisteren hadden we het over iets onbelangrijks, iets grappigs dat 20 (20!!!) jaar geleden bleek te zijn.

Opeens zag ik het gat. Het gat in de tijd dat een antwoord gaf op de vragen die me uit mijn slaap houden de afgelopen weken. De tijd vliegt. Voorbij en ook voorbij aan mij. We hollen, rennen, vliegen, duiken, vallen en staan weer op. We houden alle ballen in de lucht en dat lukt allemaal prima. Maar. Toch. Het voelt alsof ik iets mis, alsof er iets mist. Het gat in de tijd gaf antwoord op het vragende gezicht in de spiegel, dat me de laatste tijd aankijkt zonder de bekende glimlach en dat deed me huiveren.

Uiteraard gaat dit nergens over. Ik ben gelukkig en heb alles wat mijn hartje begeert. Ik ken mensen genoeg die echt reden hebben tot zorgen, verdriet en wanhoop.

Rem erop dus. Scheut humor erover. Het zal de midlife crisis wel zijn of de één of andere hormonale dip.
Misschien toch stiekem een liedje dan maar? Ik kan het toch niet laten en hee, het is mijn blog en muziek helpt. Enjoy!

Als je voor een dubbeltje geboren bent...

2011-09-10T20:44:00.002+02:00

Kun je heus wel een kwartje worden....

Bij haar hoorde en zag ik een geweldige video.

Voor wie de snelle route verkiest, klik hieronder op de video. Van het begin tot het eind. Ja.
Ik ben ontroerd (lees: zit te snikken achter m'n toetsenbord). En nee, ik hou niet eens van spelletjes en wedstrijden en HGT en TVOH, maar ik val voor het talent, de moed en de inspiratie. Dat is wat telt. Altijd. En dat Emmanuel voor een dubbeltje geboren werd.....hoor je hier.

Komt ie:

1 plus 2 is gewoon 3

2011-09-08T19:48:00.001+02:00

Om half tien strompelde zoonlief naar binnen. Misselijk. Keelpijn. Buikpijn. Bwlaaah...net op tijd bij de wc.
Dat is één. Ik wilde niet weggaan en verzette mijn afspraak.

Om twaalf uur kwam jongste thuis. Zonder stem. Terwijl ze die gisteren nog wel had, na drie dagen kamp, toen kletste ze namelijk vijf kwartier in een uur. Nu niet meer. Uitgeteld. Uitgeblust. Uitgepraat. Dat is zeker. Ze rolde zich op als een klein garnaaltje in een wollen deken en zocht haar heil op de bank. Naast haar broer. Hand in hand voor de tv dan maar. Dat is twee.

Toen moest ik echt weg. Ze redden zich wel. Hebben mijn mobiele nummer onder de voorkeurskeuzetoets van de telefoon, geklemd in hun hand (in hand).

Toen ik om half 5 naar huis fietste, zag ik voor me een bekende schim. Het was oudste. Ze bleek moe, verkouden en wilde niet naar de hockeytraining. "Even eten, mam, douchen, huiswerk en vroeg naar bed". Ze is niet ziek, maar wel bijna. Dat is drie. Eén plus één plus één is inderdaad gewoon drie.

Verwarming aan dan maar. Vroeg eten en ze dan afpellen en instoppen. Letterlijk en figuurlijk. Terug naar de kern. Slapen als een molletje, knuffelen en uitzieken....

Dacht ik vanmorgen nog dat ik gek werd van het thuis zitten en het wachten/hopen/voorbereiden en investeren op en in mogelijk werk, hul ik mij nu in kaarslicht en tevredenheid omdat ik er kan zijn voor alle drie. Eén plus één is soms ook drie.

Slaap zacht...en morgen gezond weer op.

Het evenwicht

2011-09-06T17:55:00.000+02:00

Ik wil iets geks met u delen.
Stel hè dat je werk hebt dat je echt leuk vindt, waarin je helemaal jezelf kunt zijn en waarbij je niet eens het gevoel hebt dat het 'werk' is, of anderszins iets dat 'moet'.

Dan denk je toch hè (gezellig dat hè erbij, past goed bij dit herfstachtige weertje), dan zou je dus denken dat je in je vrije tijd precies zo bent. Toch? Daar kan toch niet al te veel verschil in zitten, je bent tenslotte niet twee mensen en al helemaal niet als je het leuk hebt in je werk en in de rest van je tijd.

Nou. Niet bij mij dus.

Ik heb een baan waarbij ik veel luister, ook naar wat niet gezegd wordt, een uiterst sociale baan waarbij mensen hun ziel en zaligheid aan mij toevertrouwen. Veel verschillende mensen, heel veel gezichten, heel veel verhalen. Ik onthoud alles. Weet alle details en gezinssituaties, ook na jaren.

Als ik niet werk, ben ik meer het tegenovergestelde. Dan hoor ik niks, ook niet als er tegen me gepraat wordt. Dan ben ik bijna a-sociaal in de letterlijke zin van het woord. Ga niet uit koffiedrinken, winkelen of sauna's bezoeken met vriendinnen, maar ga in mijn eentje de buitenboel schilderen, de tuin omspitten of -zoals vandaag- de kelder opruimen en schoonmaken. Oud huis, oude kelder eronder, geweldig. Er ligt van alles.....en er is sowieso altijd heel veel te doen.

En daar geniet ik zó van, dat is met geen pen te beschrijven. Ik zie niemand, spreek niemand, maar boen, schrob, pruts en klus alsof mijn leven ervan afhangt. Ik herken mezelf niet in de spiegel als ik klaar ben.

Herkent iemand dit? Ik hoop het maar en ik hoor het ook graag. Het evenwicht tussen werk en overige tijd, hoe ziet dat eruit bij u?

Oh ja, dertien jaar geleden om deze tijd had ik wel wat anders aan mijn hoofd dan oude kelders schoonmaken. Toen werd deze mooie jongen geboren namelijk.

Op deze foto in Zweden is bijna vijf.

Wat nog leuk was trouwens, was dat zijn grote zus van anderhalf jaar zei, toen ze de pasgeborene kwam bewonderen boven in bed -met in haar knuistjes een zelfgesmeerde boterham met pindakaas-: "wil je misschien een hapje?"

En nu is hij 13. En groot. En lief. En mooi. En stoer. En....sorry, ik draaf door. Over evenwicht gesproken. Feestje dus vanavond!

Muzikale kids

2011-09-04T20:38:00.000+02:00

Ik had net een saai stukje geschreven over de gids van een of ander Zweeds warenhuis, waarin je gedoceerd krijgt wat je allemaal mist in je leven en hoe je dat kunt oplossen (zelfs als je klein woont kun je op 11 vierkante meter van alles...best knap bedacht hoor, maar nodig?), koop dit, koop dat. Mwah. Wie heeft er echt een tapijt van 39 euro nodig, of een buffetkast of een set glazen??

Ik zette het af tegen de briljante blog van Wayne Dyer, getiteld " tune in to spirit", waarmee de vergelijking tussen kopen (willen? toekomst? veranderen?) en gewoon zijn (niets hoeven, nu, verzelf-en) tot in detail werd uitgewerkt. Juist toen ik op publiceren drukte, hield de internetverbinding er weer eens mee op. Slecht stukje misschien of gewoon een toevalligheid?

Oudste heeft een vriendje, dat schreef ik al in een vorig stukje. Hij speelt behalve voetbal, ook gitaar. Tja. Dan raak je een snaar hè in Huize Beukenootjes. Muziek is hier een dingetje. Hoe vaak eindig ik mijn stukjes niet met een liedje. Hoe vaak schrijf ik niet over muziek. Heel vaak. Nou, dit is een bijzonder groepje jongeren. Muzikaal. Zeer muzikaal. Ik gun u een kijkje, helaas geen bewegende beelden, maar geniet vooral van de muziek!

En laat weten wat u vindt, svp, ik heb ze een groot publiek beloofd, hier in blogland!

Nah, beter dat dat saaie stukje over consumentisme versus spirit toch? Dat komt de volgende keer wel weer.....

Mama en anderen

2011-09-01T19:53:00.002+02:00

Terwijl ik kookte (spaghetti met groentensaus) bedacht ik me dat het soms echt niet helpt om dingen te willen bewerkstelligen als mama (zoals daar gevalletjes zijn met puberkinderen) terwijl anderen dat hupsakee zomaar voor elkaar krijgen.

Niks meer aan doen dus. Gewoon afwachten. Voorbeeld? Oudste is een waanzinnige sloddervos, veegt schone, gestreken was zo in de vuile wasmand om haar bureau leeg te krijgen. Paar kletsnatte handdoeken erbij en tja alles kan opnieuw in de was. Eten en drinken gaat mee naar boven en vormt daar een eigen habitat (dierentuin) want wordt never nooit meer opgeruimd, weggebracht of überhaupt over nagedacht. Gaat zijn eigen leven leiden. Van alles heb ik geprobeerd om haar dit af te leren. Niets hielp. Tot deze week. Toen ze 'verkering' kreeg. Nu ruimt ze haar kamer op alsof haar leven er van af hangt. Haar kamer ziet eruit om door een ringetje te halen....

Dan kind 2: zoonlief. Hij eet alles wat los en vast zit en sleept alles mee naar zijn hol (slaapkamer) alsof World War Three voor de deur staat. Niets helpt. Ook geen gesprekken over gezond eten.
Totdat de hockey weer begon, de selectie wel te verstaan. Meneer traint, sport, traint en sport alsof zijn leven er van af hangt. Als hij rust, heeft hij gewichten in zijn handen om een 6-pack te regelen. Als hij slaapt, verbrandt hij zoveel calorieën dat hij elke ochtend langer en gespierder en slanker lijkt. Geen gesnack meer. Zijn kamer is brandschoon en hij is twee maten gegroeid in een paar weken. Top voelt hij zich.

Dan jongste. Daar kan ik helaas niet echt een sappig verhaaltje over vertellen. Zij was een cadeautje en is een cadeautje. Altijd vrolijk. Altijd blij. Altijd opgeruimd (ook haar kamer) en altijd volledig in haar element. Niks meer aan doen. Blijkbaar de bonus. U wil er 2? U krijgt er een 3e bij. Haar kamer is een prinsessenkamer, paars en goud en elke avond leest ze haar pop een verhaaltje voor.

Ik ging eten koken dus. En genoot van dit lekkere stel. Ik telde mijn zegeningen. Ze zijn geweldig en ik ben supertrots op ze. Alle drie (en dat vriendje mag mee-eten, tuurlijk!)

Liedje erbij? Eén van mijn favorieten die snoeihard aan stond terwijl de pasta kookte. I will overcome...

Over een huis, een vest, een auto en een boom

2011-08-31T18:52:00.001+02:00

De verwarming staat hier nog steeds uit.
De open haard ook.
Eerst moet de enorme beuk die voor het huis staat, gesnoeid worden, want haar takken (zijn takken? nee, haar takken) groeien tot over het dak en in de schoorsteen.
Het snoeien gebeurt volgende week. Toch jammer, dat zo'n oude reus (120 jaar oud) niet gewoon mag doorgroeien, maar hee, we moeten ook wonen hè? En we worden nu al helemaal dol van de eekhoorns en de eksters die tikkertje spelen in de boomkruin en dan via de schoorsteen, het dak en de dakgoten voor een hoop herrie zorgen. Ach, er zijn ergere dingen en dit valt daar niet onder nee. Het is meer het brandgevaar dat snoeien noodzakelijk maakt. Opsnoeien heet dat. De stam wordt langer en de kruin hoger (bomenvrienden, vergeef me als ik het verkeerd uitleg).

Geen verwarming dus nog. Wel kouder wordende dagen. Vandaag droeg ik weer lange laarzen en een lang gebreid vest. En dat was eigenlijk best fijn. Ook reed ik auto in plaats van fiets. Dat is ook warm zeg, zeker als je gewend bent om een regenpak aan te doen. Hoeft niet in een auto, ziet er zelfs stom uit.

Dit huis met zijn bomen voelt als een warme auto of een gebreid perfect passend lang vest, zelfs als de verwarming en de haard nog uit zijn. Ik denk dat ik heel vroeg ga slapen vanavond. Een winterslaap...opsnoeien ofzo.

Can I be your friend?

2011-08-30T17:06:00.000+02:00

Zorgen

2011-08-29T19:37:00.000+02:00

Als je je zorgen maakt, kom je dan dichter bij je kern of drijf je dan juist af?
Ik weet dat het antwoord hierop alle kanten op kan vliegen, al naar gelang je invalshoek, maar toch denk ik dat er een zin in piekeren en zorgen maken moet zitten, al was het maar dat het duidelijkheid oplevert en inzichten biedt. De vraag is alleen of dat inzichten zijn die dichtbij je kern liggen of ver van je af. En of dat erg is.

Mmm. Ik weet het niet. Het is vermoeiend en inspirerend tegelijk. Overweldigend en teleurstellend. Veeg ik het weg of laat ik het toe? Meditatie kan het antwoord dichterbij brengen, ook het mijne.

Fotootje dan maar. Van een vakantie die al ver weg ligt, maar die ik nog voel in al mijn vezels. De wind, de zon, de aandacht, de liefde en de onbegrensde natuur.

Zorgeloos. Als in zorgeloos.

In de herhaling

2011-08-28T19:42:00.000+02:00

Ach. Voor iedereen die nog twijfelt. Over of je echt de kortste weg moet nemen van je hart naar je stembanden (in dit geval), voor iedereen die blijft twijfelen of je nou echt moet doen waar je hart naar uitgaat, waar je talent ligt, waar je goed in bent en dus zonder omwegen moet doen waar je passie ligt, zoals ik eergisteren Steve Jobs citeerde:
“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.”

...stop met twijfelen. Kijk en luister naar dit meisje. Daarom in de herhaling, ter inspiratie.

Overpeinzing

2011-08-26T20:41:00.000+02:00

Het is vrijdagavond. Einde van een drukke werkweek. Einde van de week waarin school en sport weer als een razende van start gingen.

Einde van een dag, nee week vol zon, warmte en heftige regen- en onweersbuien.

Einde van een dag, nee week met bijzondere behandelingen en inspirerende ontmoetingen.

Vrijdagavond. De hond is eindelijk at ease. Hij was deze week zo van slag door het onweer dat hij eindelijk -nu we allen thuis zijn- durft te gaan slapen. Tijd voor een overpeinzing....onderwijl gun ik u een plaatje van hem.

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.”

(Citaat: Steve Jobs)

Langs de kant

2011-08-24T18:17:00.000+02:00

Langs de kant impliceert dat je toeschouwer of toehoorder bent. Ik mocht beide rollen vervullen vandaag.

Vandaag was hij hier, de pianogoeroe, om de piano te stemmen (wat heel nodig bleek, oud huis hè) en na het gestem en gepingel speelde hij dit.
Men, het is echt niet erg om dan toehoorder te zijn.

Vanmiddag was ik samen met jongste op de vlooienmarkt (kleedjesmarkt you name it) op het plaatselijke dorpsfeest. Zij was de baas. Ik slechts een toeschouwer (en degene die op het geld paste en zorgde dat ze niet werd afgezet door de vele handelaren die helaas op dit soort evenementen af komen). Lekker mensen kijken. Koopzieke mensen. Mensen belust op koopjes. Mooie mensen. Lelijke mensen. Mompelende mensen. Mopperende mensen. Etende mensen (wat eten mensen toch veel...), ontevreden mensen, gelukkige mensen, mensen die blij zijn met een klein dingetje, kinderen die 2 euro mogen besteden, brutale kinderen, lieve kinderen, oudere dames die binnenkort oma worden en dingetjes komen kopen, toekomstige opa's die hoofdschuddend 'nee' zeggen, maar toch betalen.
Mensen kijken, toeschouwer zijn. Het was geen straf vandaag. Heel veel leerstof opgedaan. Morgen gewoon weer aan het werk.

En oh ja, jongste verdiende 80 euro. Met spullen die wij niet meer nodig hebben, maar hopelijk elders voor veel plezier zorgen. De handelaren visten achter het net, we verkochten uitsluitend aan kinderen (en oma's).
En daar hoort een kleedjesmarkt ook voor te zijn.

Perfect

2011-08-21T14:51:00.000+02:00

Terwijl de rest van het gezin hier is, ga ik de vierde schilderdag in. Na drie dagen buiten (kozijnen, ramen en deuren), staat vandaag een binnenklus op het programma. Een oud huis vergt veel onderhoud en ik doe het graag: een welkome afleiding waarbij ik -werkend met mijn handen- alle puzzels in m'n hoofd op een rijtje kan zetten, puntjes op i-en kan plaatsen en losse eindjes aan elkaar kan breien. Perfect.

Helemaal alleen thuis merk ik hoeveel tijd er eigenlijk in een dag zit. En hoe stil een dag kan zijn. En hoe ik daarvan houd.
Helemaal perfect.

Vandaag blijft de radio uit en werk ik in stilte.
Meditatief monnikenwerk, slechts onderbroken door een wandelingetje buiten met de hond in een tropische temperatuur. Ook perfect.

It's just a perfect day.

Listen

2011-08-16T19:11:00.000+02:00

Deze coachingsdag kan worden samengevat met het volgende. Luister. Luister naar het geluid dat in je zit (figuurlijk en letterlijk) en luister naar je hart.

U wilt daar een plaatje bij? Jongste schonk me dit vanavond. It says it all.

"Listen to the sound from deep within.
Listen. I am alone at the crossroad.
Listen.....to the sound here in my heart...

Luister en kijk. Kijk naar haar getrappel om de noten eruit te kunnen persen. Geweldig!

Dromen. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. En stop er vooral nooit mee. Nooit. Dromen, samengevoegd met het talent dat diep van binnen zit, brengt je tot grote hoogte. Try and see.

Oud

2011-08-14T19:45:00.000+02:00

En toen stonden mijn oude ouders (ouder dan 80 jaar) onder de oude bomen (ouder dan 120 jaar) in onze tuin.
Zes jaar geleden voor het eerst (toen we hier kwamen wonen) en nu pas voor een tweede keer. De afstand is te ver, de gezondheid te broos en het verkeer te druk.
Wij gaan natuurlijk wel naar hun huis, naar geboortegrond, maar vandaag waren ze hier. Samen met zus en zwager.

Het huis dat een metamorfose onderging in de afgelopen zes jaar liet zich door hen aanschouwen.
De tuin, eveneens zwaar onder handen genomen, liet zich van zijn beste kant zien, eekhoorns renden over de boomtoppen en zelfs de zon probeerde erbij te zijn. Het was vredig. De kinderen vonden het geweldig.

Ik ben er een beetje stil van.
Niet om het huis, dat is maar een huis, maar om het vredige gevoel.

Een cadeautje.
Waarvoor dank....

Nazomer

2011-08-12T17:36:00.000+02:00

Vroeg ik me gisteren nog af wat er na zomer komt, vandaag is duidelijk dat dat nazomer heet.
Werden we vanmorgen nog verrast door koude regenbuien langs het sportveld, terwijl we kleumend ons heil zochten bij hele foute kantinekoffie, terwijl het grut zich in het zweet werkte om de oefenwedstrijd toch echt als heuse overwinning te kunnen boeken (wat niet lukte), blijkt nu opeens de zon te schijnen. En niet een beetje, maar echt goed. Dat je alle strepen op de ramen goed ziet zeg maar en de modder op de tuindeuren en bijbehorende drempels.

Doet er allemaal niet toe. Oudste is blij, want ze heeft een feestje vanavond. Hier. Met veel meiden. En dat moet buiten. En dat kan dus buiten. Vinden wij ook wel fijn hoor.
En jongste is ook blij, want zij heeft een fietsspeurtocht en zit op een pontje, ergens. Ergens met water dus. En ze overnacht ergens aan de andere kant van het water dus.
En zoonlief? Die heeft een nieuwe hobby, waarbij het niet uitmaakt of het regent of dat de zon schijnt. Hij is verkoper op marktplaats geworden en verkoopt computerspelletjes, dvd's, apparatuur (gisteren verkocht hij voor 20 euro aan kindererachtige dvd's zoals Pluk van de Petteflet enzo, ja, dat werkt aanstekelijk).
Zoonlief maakte de balans op, zag zijn kans schoon en besloot foto's te maken van alle huisraad die volgens hem overbodig is, oude monumentale bomen hier in de tuin bijvoorbeeld en ach dat huis stamt ook al uit 1902, dat levert ook vast wel wat op en stapte vervolgens moeiteloos over naar de spullen van zijn zussen die nu toch niks merken. De ondernemer in hem is wakker geworden. Hij adverteert wat af.

Nou maakte hij net een foto van mij terwijl ik een culinair kunstje met vis uithaalde. Ik weet het niet, maar als u me tegenkomt op marktplaats, dan weet u het wel. Dan is de ondernemer in hem lòs! Dan verkoopt ie alles en zelfs z'n moeder.

Ik zoek mijn heil maar even in de zon. Met een boek. En een roseetje. Nu het nog kan..

Wat komt er na zomer?

2011-08-11T20:48:00.000+02:00

Zomer 2011: tussen de druppels eh buien door gras maaien. Tussen de druppels door even buiten zitten. Zon vangen en een theetje doen. Soms buiten ontbijten, maar meestal binnen, want te koud.
Ondanks alle druppels eh buien en donkere wolken zag ik ook de zon binnenkomen en de bloemen raken met haar gouden gloed. Vaak gleed ze langzaam binnen in mijn blikveld en verdween ze weer voordat ik er erg in had.

Zomer 2011. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar vandaag zag ik veel bladeren op het gazon. Ook vielen de eerste kastanjes en rook ik de eerste paddestoelen. Achter de schommel, altijd daar, vanwege de schaduw en het vele snoeihout, wat een vruchtbare bodem vormt.

Ook al ben ik een zonliefhebber, ik verwelkom de nazomer en de herfst. Het is wat het is. De seizoenen zijn ieder voor zich prachtig om volop van te genieten alhoewel een ietsjepietsje meer zomer best lekker was geweest.......Het is wat het is.

En omdat ik een paar lezers in de mailbox vond die zo blij waren met mijn muziekjes de afgelopen dagen, zet ik er vandaag weer eentje op. Eentje die bij dit weer past! I pictured a rainbow...

En dan nog een fotootje, van die prachtige zonsondergang in Bretagne begin juli, toen het echt zomer was.

Vriendenboekje

2011-08-09T19:12:00.004+02:00

Vriendenboekjes, wie kent ze nog?
Mijn kinderen, met name de meiden, waren er dol en trots op. Elk jaar een nieuwe. Hilarische terugblikken (wat schrijft ze daar en wat zegt hij????), emotionele terugblikken ook (opa van 82 die een pasfoto van zijn 18-jarige versie plaatst), gelukkig hebben we ze allemaal bewaard. De vriendenboeken, de poesie-albums en de dagboekjes.

Nou weet ik niet meer over wat voor boekjes het ging, maar toen ik net dit liedje hoorde, wist ik weer dat ik dit altijd invulde als favoriete liedje. Geen piano of saxofoon, maar een mondharmonica, waardoor het liedje een enorme emotionele lading kreeg voor mij. De symboliek van the river, wat natuurlijk in figuurlijke zin meer betekende dan in de letterlijke. Wat een prachtige tekst en wat een prachtige muziek....

En jullie? Hebben jullie ook zo'n liedje? Of misschien, een poesie-albumversje?
Zou er trouwens een verband bestaan tussen het gekrabbel in vriendenboekjes en hetgeen wij met elkaar uitwisselen?

PS. En ach, dat deze song gespeeld werd in Parijs, in 1985, dat is natuurlijk dom toeval. Of niet.
Nee, want dat is waar en wanneer het begon tussen lief en mij. Er zijn mindere plaatsen om te starten....

Gewond

2011-08-07T20:35:00.000+02:00

Had ik het onlangs over some things you have to learn most, daar kwam dit weekend een voorbeeld in optima forma van voorbij. Things you have to learn most. Zoals je kinderen loslaten. Wat ik niet goed kan of liever gezegd waarbij ik altijd de strengste ouder ben, degene die de vroegste thuiskomuren roept en daarbij op gezette tijden tot overmaat van ramp iets roept over rust en regelmaat. Ik wil ze niet los laten.

In de vakantie botst dat meer dan tijdens schooltijden.
In de vakantie moet ik meer leren, meer dan ik wil.

Ik liet toch los en ze ging. Deed meer dan ze mocht. Was later op straat dan van ons mocht, maar logeerde bij anderen en was under their rules ofzo en in plaats van slapen op een normaal tijdstip fietste zie moe, moeier, moeist middenin de nacht tegen de stoeprand, probeerde een auto te ontwijken (wat lukte) en verloor haar evenwicht. Ze botste, kneusde en schaafde alles wat je je maar kunt voorstellen. Geen alcohol in het spel (voor wie dat denkt), wel een engeltje op haar schouder, want ze is er goed vanaf gekomen, al ziet ze eruit alsof ze in elkaar geslagen is: een blauw oog, een dicht oog en vele pijnlijke schaafplekken van hoofd tot heup.

It hurts. Bij haar. Maar ook bij mij.
Ik hield haar vast vandaag en wilde haar het liefst in een doosje doen. Onder mijn kussen leggen, voor altijd koesteren en waken over haar. "Mam, je moet me loslaten", zei ze. "Ik ben goed opgevoed, jullie hebben alles goed gedaan en goed uitgelegd, maar nu moet je me loslaten. Ik kan dit", waarbij ze haar oog dicht kneep en een koude pakking zijn werk liet doen.

Mijn kleine oudste meisje. Gebutst, geschaafd en gewond. Maar ik geloof dat het mij evenveel pijn doet als haar. Dit is een foto van haar toen ze 7 jaar oud was. Nu is ze 14 en ontdekt de wereld.

Pff.

Stof afblazen

2011-08-05T21:15:00.000+02:00

Als kind wilde ik piano spelen. Of saxofoon.
Te duur.
Te groot.
Teveel lawaai voor de buren.

Toen ik uit huis ging, kocht ik een oude saxofoon (die sinds de jaren '30 in een bluesband had gespeeld in Amerika) en nam saxofoonles. Rugklachten en twee rugoperaties zorgden ervoor dat de saxofoon na tien jaar gebruik niet meer werd aangeraakt. In dit huis kwam een piano, speciaal voor jongste, die zo graag wilde en zoooo trouw speelt. Ook ik. Elke dag speel ik even. De herinnering en het verlangen zorgen voor alles wat nodig is op dat moment. Pianomuziek is troostend en inspirerend tegelijk.

En de saxofoon ving nog meer stof.

Totdat ik vanavond dit nummer hoorde en weer precies wist waarom ik ooit saxofoon wilde leerde spelen (luister en huiver bij 1 minuut 59). Dit lukt je niet op een piano. Dit is zo hartverscheurend mooi, dit komt niet alleen uit je hart, dit komt uit alle vezels van je lijf.

Stof afblazen dus en opnieuw beginnen. Zoals met zoveel dingen in het leven....

Meditatie

2011-08-04T21:04:00.000+02:00

Zoals William Cowper zei:

'Meditation here may think down hours to moments. Here the heart may give a useful lesson to the head and learning wiser grow without his books'

Daarom ga ik per 1 september -naast coaching en voetreflextherapie- meditatielessen geven in mijn praktijk.

Ik verheug me erop. Ben helemaal blij. De cirkel is rond, of ronder aan het worden. Sorry, voor al degenen die dit werkgeneuzel niet waarderen, ik heb niks anders te melden vandaag. Behalve dan dat Kinderdorp nog geen druppel regen geteld heeft, de kids zich te buiten gaan aan waterspelletjes in de tuin (soort honkbal met waterballonnen), er veel nee teveel koeken, tosti's en chips worden gegeten, dat de hond h u n k e r t naar het gewone programma, hij is helemaal klaar met al dat lawaai in huis, dat het hier nu regent maar toch lekker warm is, ik zei toch, ik heb niks nieuws behalve m'n werkplannen, kortom: ik ben blij.

Heb inspiratie, ideeën, flyers gemaakt, websites aangepast, domeinnamen geregistreerd en krantenredacties lastig gevallen cq gebeld.

Morgen nog zo'n dag. Ik heb er zin in. Nu eerst even mediteren.....immers, you teach best what you had to learn most.

Kinderdorp

2011-08-01T19:20:00.001+02:00

Vandaag begon hier het fenomeen 'kinderdorp', soms ook wel neerbuigend huttendorp genoemd, zoals nagebootst in diverse randgemeentes. Not here. This is for real. Kinderdorp, is ja, hutten bouwen, maar ook zandkastelen bouwen, skelterpyramides rijden, creatieve dingen maken in createnten, kunst en cultuur beoefenen op diverse podia, radio maken, krantenverslaggever spelen, burgemeester zijn (ook spelen?), techniek tot in de uiterste puntjes uitproberen in de techniektenten, you name it, it is there.

Vanmorgen om 09.00 uur begon het, 1500 kinderen stonden te trappelen voor de poort. Vrijdagmiddag om half drie eindigt het en dan mogen de ouders voor het eerst het terrein op. Tot die tijd is het verboden terrein op Landgoed Kinderdorp voor alle volwassenen, ook voor opa's en oma's en tante's en ooms en buren...

Oh ja, slapen doen ze gewoon thuis. En douchen hoeft niet. Na kinderdorp (dat dagelijks om 16.00 uur eindigt), mag het het hele spul (1500 kids) gratis plonzen en springen en schoonspoelen in het plaatselijke openluchtzwembad.

Enutkostmaar15europerkind, naaah.

Herinnering

2011-07-30T19:56:00.001+02:00

In de tijd dat we in Utrecht woonden (vanaf 1992), laafden we ons aan de bluesmuziek van Billy Holiday.
Andere blues en jazzartiesten vergezelden ons qua lp, cd en liveconcerten tijdens het wonen aldaar, maar Billy met haar ruwe ongepolijste stem bleek de ultieme herinnering aan die periode.

Toen Amy Winehouse doodging vorige week zaterdag, was ik me bewust van het controversiële rondom haar dood, zeker vanwege de sterfdag die tegelijkertijd een zwarte bladzijde bleek in de Noorse geschiedenis. Los van alles wat je over haar kunt zeggen (dat ze haar leven heeft verknald met drank en drugs bijvoorbeeld en dat dat een schande is als je je bedenkt dat anderen vechten tegen waanzinnige afschuwelijke ziektes), los daarvan dus, sta ik vandaag stil bij haar ongelofelijke jazz- en bluesstem, sta ik stil als ik dit nummer hoor op de radio, sta ik stil als ik voel en denk te begrijpen hoe ongelooflijk eenzaam en ongelooflijk verdrietig (ongelukkig?) deze stem, deze vrouw geweest moet zijn. Luister maar. Of kijk.

Amsterdam

2011-07-29T20:17:00.000+02:00

Vanmorgen, lijn 24 van CS naar Albert Cuyp. Volle tram, maar toch kunnen er altijd meer mensen bij. Zo ook deze forse meneer met een keppeltje op zijn min of meer kale hoofd. Hij riep tegen de bestuurder dat er gereden kon worden, iedereen was binnen, de deuren konden dicht. Vervolgens ging hij gedecideerd op zoek naar een zitplaats, waarvoor hij aan een jonge blonde vrouw vroeg plaats te maken. Ze stond op, zonder protest, verontschuldigde zich zelfs alsof ze had moeten weten dat hij er aan kwam.

Hij opende het gesprek met mijn jongste dochter. Dat ze prachtige blonde vlechten had. Dat ze waarschijnlijk 11 jaar was. Toen zag hij haar grote zus, die vervolgens een spervuur aan vragen kreeg plus antwoorden, want hij wist alles al. Bizar. Ik liet het gebeuren, stond dichtbij en dacht aan toen ik 18 was en in Amsterdam kwam wonen. Wat was ik verlegen, wat had ik een knoop in mijn maag, nee, een steen, wat voelde ik me verloren in die fantastische, geweldige stad die zo'n aantrekkingskracht op me had.

De man riep me: "mevrouw?". Shit, hij noemt me mevrouw, alsof ik 40 en nog wat ben, wat ik helaas ook ben, maar ook dat wist hij al. Hij keek me aan met een blik van verstandhouding. Geen enkele alarmbel ging rinkelen voor deze moeder uit de provincie die met haar twee dochters voor de zoveelste keer dit jaar kwam winkelen in Amsterdam. Ik glimlachte. Hij glimlachte. En vervolgde zijn gesprek met oudste dochter. Het gesprek was meer een monoloog. Hij vertelde haar waar ze vandaan kwam (hij noemde onze woonplaats), vertelde haar welke onderwijsvorm ze genoot en welk profiel ze daarin volgde (klopte allebei), toen zei hij waar ze op vakantie was geweest, twee weken geleden (in het Frans). Bizar en bijzonder.

De tram stopte bij onze halte. We wensten hem een prettige dag en voelden ons gezegend met zo'n ontmoeting.

Daar had ik nog een liedje bij. Van toen ik daar woonde en zo'n heimwee had.

Doen, durf of de waarheid.

2011-07-28T16:26:00.000+02:00

Eindelijk schijnt de zon, iedereen is en speelt weer buiten. Ik hoor kinderen het spel 'doen, durf of de waarheid' spelen. Ze durven en doen alles, ze zijn nog jong. Het brengt me op het volgende.

Als je iets niet durft, vraag je je dan wel eens af waarom je dat niet durft?
Is het zo, dat je datgene wat je niet durft toch echt eindelijk eens moet doen?
Wordt angst (drempelvrees) kleiner als je er dwars door heen gaat?
Als dat zo is, waarom is die angst er dan? Wat probeert het je te vertellen, welke waarschuwing geeft het af?

Angst heeft mijns inziens behalve een negatieve lading, ook een positieve functie. In de zin van preventie of bescherming. Als het echter een dekmantel wordt voor veilig achterover leunen en diep wegduiken in de comfortzone, raakt het die positieve kracht kwijt en zit je in een negatieve spiraal van niet durven=niet doen=nooit doen=jezelf kleiner maken in plaats van persoonlijk groeien.

Bewust worden en zijn van de emoties en de gedachten die je angst voeden en daar vraagtekens bij plaatsen, geeft je de ruimte om te gaan proberen en handelen. Kritisch durven kijken naar jezelf is daarbij een voorwaarde. Maar wees niet perfectionistisch, fouten maken mag.

Vanuit mijn werk weet ik dat hang naar perfectionisme gecombineerd met een laag zelfvertrouwen kan leiden tot angst voor kritiek. Angst voor kritiek en angst om het fout te doen kan leiden tot passiviteit en neerslachtigheid met alle gevolgen van dien.

Pff. Wat een gezaag en het is nog wel zo lekker weer. Maar toch, misschien herkenbaar voor iemand...zo niet, dan huphup de zon in!

Helder

2011-07-25T19:36:00.000+02:00

Het raam hier bij mijn werkplek, nee, alle ramen hier in het huis vertonen strepen en vlekken, alsof er weken niet gelapt en gezeemd is.
Hetgeen niet waar is. Voor de vakantie zeemde en lapte ik alle ruiten en sopte ik het hele huis van binnen en van buiten, keerde kamers binnenstebuiten en ondersteboven, zodat ik in ieder geval in een schoon huis terug zou komen en niets hoefde te doen, voorlopig.

Hetgeen ook niet waar bleek.

Schoonmaken is soort zinloos tijdverdrijf natuurlijk en vanaf het begin kansloos en buitengewoon onbelangrijk en een dekmantel voor iets anders. Waarom de onbedwingbare neiging zich dan toch steeds opdringt, is me een compleet raadsel.

De ramen laten me sporen zien van de zomer die geen zomer was. Tot nu toe. Zand. Strepen. Blaadjes en andere troep uit de dakgoot.

Ach. Who cares.

Mensen gaan dood. Door een idioot. Samengedreven op een eiland. In de jeugd van hun leven.
Of door drank en drugs. Ook in de jeugd van hun leven. Of door een krankzinnige ziekte die meer sporen achterlaat dan mijn ramen mij ooit kunnen vertellen.

Onverklaarbaar. Onverteerbaar.
Op sommige dagen weet ik precies waarom ik die ramen boen, lap en zeem alsof mijn leven er van af hangt. Omdat ik helderheid zoek. Omdat ik naar buiten wil kunnen kijken. Omdat ik wil weten, wil geloven dat de wereld maakbaar is. Helder als glas.

Alsof ik de glans er op kan poetsen. Alsof ik het verdriet kan wegpoetsen. Alsof het geloof in het heldere groter kan zijn dan de onbegrijpelijke mist van sterven en verdriet.

Mama van meisjes

2011-07-24T18:54:00.002+02:00

Ja, ik ben een mama van twee meisjes. En van een zoon. Dat dat een geweldige verrassing en een fantastische uitdaging bleek te zijn, daar gaat het nu niet over. Mijn zoon is geweldig. Girls, eat your heart out. Hij is niet alleen knap, maar ook lief, zorgzaam, begripvol en buitengewoon intelligent. Dit logje gaat echter over mama's en dochters.

Een jaar of drie geleden vroeg oudste dochter of ik mee wilde naar Tinadag. In het kader van rust, reinheid, regelmaat, houten educatief speelgoed tot haar 12e en biologisch onbespoten voedsel (ná een jaar borstvoeding) zei ik uiteraard nee.

Bij jongste dochter spelen andere sentimenten een rol. De laatste keer endezo en toen niet maar nu wel of liever gezegd 'overboord met die principes, get a life en get real?'.
Aangewakkerd door Liedjes die zich als vanzelf begonnen af te spelen in mijn hoofd, het liefst ' s nachts waardoor ik 's ochtends zo gebroken wakker word dat ik geneigd ben om overal 'ja' tegen te zeggen, ging ik overstag. Ja dus tegen Tinadag, waarvoor ik dus vandaag twee kaarten bestelde. Ja, want oudste dochter (inmiddels puber) weet wel beter en hoeft niet mee, er zijn interessantere dingen op de wereld. Zoals. Echte Jongens. Pizza's. Jill's en breezers.

Ik sloot een compromis met jongste en combineerde de Tinadag niet -zoals zij voorstelde- met een weekendje Duinrell, maar liever met een dagje en nachtje Den Haag. Oh oh Den Haag, mooie stad achter de duinuh....iemand nog een tip voor etuh en slapuh?

Tja, ik kan dan wel een mama van meisjes zijn, ik ben ook graag en vooral mezelf.

Weer iets met appels

2011-07-21T18:25:00.002+02:00

Nee, dit gaat niet weer over apple zoals gisteren, maar over tarte normande.

Kijk. Vorige week was ik in Normandië. In een huis met een boomgaard en een oven. Appeltje, eitje denk ik dan. Precies. Een overheerlijke normandische appeltaart die ik na twee uur voorbereiding (plukken, schillen, boter snijden met 2 messen, meel mengen met boter en eieren, kneden, rusten, zout, suiker, kneden, rusten etc. en vervolgens huphuphup, want ik begon me te vervelen en had geen zin meer om in een vreemde keuken aan vastgeklonterde en jaren geleden schoongemaakte ovenknoppen te draaien) eindelijk kon presenteren en aaaach wat een heerlijke geuren leverde dat appeltje, eitje me en ons op!

Een heuse tarte normande, niet te vergelijken met een hollandse appeltaart, zeker niet als je er pommeau of calvados bij drinkt (het flesje cider met 2%-alcohol dat ons werd aangeboden door de huiseigenaren (tenminste dat denken we, het stond op tafel bij binnenkomst) duwden we ongeïnteresseerd in de richting van de kids, die het zonder te zeuren in rap tempo achterover sloegen).

En nu.
Nu moet ik het doen met de herinnering. De geur. De smaak. Terwijl buiten de regen in bakken naar beneden komt. Nee, het regent hier niet. Het stort hier. Het spoelt hier door de straat.

Ondanks dat mijn oven thuis smetteloos schoon is (mwah), heb ik geen inspiratie voor een taart. Dat glaasje wel. Kom maar door. Het was een rare dag hier in Huize Beukenootjes. Maar dat doet er verder niet toe. Morgen is een nieuwe dag. Werkdag ja. Ook dat nog.

Hoe was uw dag?

Apple

2011-07-20T18:32:00.000+02:00

Punt 1: Kinderen/pubers eten veel.
Reden temeer om vaker te bukken en euroshopperdingen in de kar te gooien.

Punt 2: Kinderen/pubers willen veel.
Gadgets. Telefoons, I-phones, notebooks, blackberries, laptops, I-pads, you name it.

Situatie 1: Oudste wil een nieuw mobiel, nieuw notebook èn een nieuwe camera.
Situatie 2: Jongste wil een ander abonnement op haar mobiel, een nieuwe tv met ingebouwde dvd-speler en een I-pod.

Situatie 3: Middelste (zoon met eeuwige honger) wil een apple round.

Ik ontplof: "een apple round. Weet je wel wat dat kost allemaal? Een I-pod, een I-pad, een I-phone, een tv, een notebook een apple round. Ik word gek van die gadgets, apple dit, apple dat. Weet je wat ik vind, dit moet stoppen. Nu!"

Blijkt dat hij dit bedoelt. Gewoon van euroshopper:

Een appelkoek......

Thuis

2011-07-19T20:24:00.001+02:00

Het verschil tussen vakantie en thuis is dat je op vakantie beter relativeert, meer afstand neemt en de dingen gemakkelijker loslaat.

Thuis zijn heeft als voordeel dat alles zo is zoals je het graag ziet, dat je slaapt in je eigen bed (dit zijn niet alleen mijn woorden, maar dit jaar ook van de drie kids nota bene), dat de douche warm en krachtig is (er geen muntjes in hoeven) en ruimte biedt voor minstens twee en dat het ultieme gevoel je bekruipt dat je hier niks hoeft, maar dat alles er al is.

Beide situaties hebben hun voordeel. Het zoekende, het verfrissende, het 'achter de berg kijken' van vakantie.
Tegenover het 'weten' van thuis, de rust, de ruimte voor echte inspiratie en nieuwe ideeën. Die ontstaan niet daar, de ontstaan hier. Onder de douche, tegen het ochtendschemer in bed of tijdens het wieden van onkruid. Alles wat je nodig hebt, is hier binnen handbereik.

Ik ga niet zeggen dat ik niet meer op vakantie wil. Integendeel. Ik droom van een vakantie zoals Annemiek het hier beschrijft. Het ultieme vakantiegevoel. Een stapel boeken en een paar flessen wijn. Het vakantiegevoel zoals mijn lief het dit jaar beschreef, toen hij na een autorit van 14 uur de kofferbak leeg haalde (hond eruit, koffers eruit, u ziet het voor zich) op zoek naar dat ene koude blikje bier: "ik weet toch dat het er is, ik ga al 25 jaar met je op vakantie, het ligt er altijd".

So it was.
Enjoy.

Vakantie vaart op de golven van geluk.

Vakantie

2011-07-17T21:59:00.000+02:00

Weinig nee niets geschreven hier de afgelopen twee weken.

Wat wil je ook, als dit het uitzicht was. Dan hoef je geen telefoon, tv, internet, of wat dan ook. Hooguit een camera en je eigen ogen om dit beeld voor altijd op te slaan.

Voor wie nog gaat: fijne vakantie!
Voor wie alweer thuis is of nog thuis is: it's good to be home.

Doen wat je leuk vindt

2011-06-29T18:58:00.001+02:00

Wat een afgezaagde binnenkomer....
"Doen wat je leuk vindt"

Je moet gewoon werken voor je geld.
Er moet brood op de plank komen.
Niet lullen, maar poetsen.
Het is wat het is.

Ook al denkt u misschien het tegenovergestelde van mij, ik loop immers maar wat te coachen door de prachtige natuur hier, klets recht wat krom is of hoe u dat ook ziet, ook ik zou de laatste vier zinnen gezegd kunnen hebben. Niets menselijks is mij vreemd en ik sta graag met twee voetjes stevig op de grond. Toch droom ik ook graag weg. Zoek ik naar dat wat beweging brengt, dat wat niet statisch is ("het is nu eenmaal zo????", nee echt niet) en zoek ik naar een uitkomst die hemel en aarde dient, die je met het hoofd in de wolken laat lopen maar tegelijkertijd met twee voetjes stevig op Nederlandse bosgrond zet.

Waar dit logje naar toe gaat?

Het is hier in huize Beukenootjes zomervakantie. Al twee weken. Tenminste voor oudste twee dan hè. De rest doet gewoon zijn ding. En dan tref je na een werkdag een situatie aan waarvan je denkt: dit lijkt wel die droom: die B&B, doen wat je leuk vindt. Een B&B, alleen dan anders. Zonder betalende gasten.
Nothing changed since last year.

Meer kinderen. Meer lawaai. Meer gadgets. Meer eten, cola, chips, meer ruimte die in beslag genomen wordt. Overal lange benen, slungelige lichamen, overal tassen, jassen en waanzinnig grote schoenen.

Meer met twee voetjes op aarde dan met het hoofd in de wolken.
Geen probleem. Het is wat het is.
Het leven leert wijze lessen.

Don't want to miss a thing

2011-06-24T19:07:00.001+02:00

Imagine.
Hier in Huize Beukenootjes.

Oudste kind vertrekt naar klassenfeest, komt tussen 00.00 en 01.00 uur thuis.

Middelste is vertrokken voor een hockeyklassieker. We gaan zo kijken.

Jongste is vertrokken naar een verjaardagspartijtje. Bbq-en tot een uur of 11, wordt thuisgebracht.

Lief en ik hebben voor het eerst sinds tijden met z'n tweëen gegeten. En een glaasje gedronken. Wat een rust.

Vlak voordat we naar de hockeywedstrijd vertrekken, klinkt er een liedje uit de radio...Hee, Bon Jovi roep ik. Nee, Aerosmith, zegt hij.
Weet je, roep ik, dit is gewoon Bon Jovi, van Eric, degene die altijd reageert op mijn blog met een liedje van Bon Jovi.
"Eric, dat ben jij toch?", vraag ik.
Geheel ten overvloede. Denk ik.

Nee.
Lief schudt nee.

Dit is niet Bon Jovi.
Dit is Aerosmith.
"En ik reageer nooit op je blog.
Ik lees het wel.
Maar reageer nooit".

Dus. Liedje dan maar. Voor Eric. Wie dat dan ook mag zijn....

Moeten

2011-06-20T09:42:00.000+02:00

Als je 'moeten' loslaat en vervangt door 'willen, kunnen of kiezen', dan voel je weer verbondenheid met je eigen zelf.

De last op je schouders leg je voorzichtig naast je neer en onderzoek je op wat echt van jou is.
Dat mag mee, de rest blijft liggen of geef je terug.
Het is je niet opgelegd. Je hebt het aangenomen, letterlijk en figuurlijk.

Diep ademhalen.
Met open blik en uitgestrekte handen het leven tegemoet treden.

Het moet niet, maar het kan.

De kaart

2011-06-14T21:31:00.000+02:00

Het treft me als een bijzondere verrassing: na een drukke werkdag vind ik de kaart van Frankrijk uitgevouwen op de houten tafel buiten op het gras.

De kinderen hebben zich gebogen over de route van dit jaar en over de mogelijkheden om er nog iets aan vast te plakken. Ze mogen dat stukje invullen...

De kaart is gekreukeld, beschreven en volgekliederd met aantekeningen. Natuurlijk hebben we in de loop der tijd nieuwe kaarten gekocht, detailkaarten, overzichtskaarten en cd-roms voor in de auto. Maar deze kaart verdient een prijs, want die hebben we al zo lang en er staat zoveel informatie op. Een paar dagen hier, een paar dagen daar, van noord tot zuid, van oost naar west, sinds 1986 zeg maar.

Het doet me denken aan de kampeerbus die we bijna kochten. Toen.
Tot ik zwanger bleek te zijn van jongste (de derde waarmee de bus echt te klein werd).

Het doet me denken aan het huis dat we bijna kochten. Toen.

Het doet me denken aan de uitstapjes die we maakten naar andere landen: Italië, Zweden, Noorwegen, Amerika, Canada, Griekenland, Hongarije, Oostenrijk, noem maar op. Nooit voelden we ons thuis zoals thuis en in Frankrijk. We kampeerden in regen, mistral, zon, onweer, overstroming (evacueerden 's nachts met een baby en een peuter vanaf een verzopen camping), logeerden in fantastische huizen met zwembaden, hemels met ontelbare sterren, aten in kastelen, bivakeerden in kleine authentieke huisjes zonder verwarming, zonder warm water, kampeerden op plaatsen die daar niet officieel voor bedoeld waren. Dit bij voorkeur. Wij beiden hebben een afkeer van slagbomen en georganiseerde toestanden. We wassen ons wel in de beek. Niets zoeken we op vakantie en dat lukt altijd prima.
Vele kerstvakanties brachten we door in ijskoude stenen huisjes, kinderen op schoot, dekbedden eroverheen en niet verder weglopen dan 1 meter van de houtkachel. Liedjes zingen, verhaaltjes voorlezen en domweg gelukkig zijn.

We hebben genoten.
Altijd.
Zonder Hollandse bravoure van 'wij zullen wel eens even laten zien wat we weten', nee, we gingen op in de mensen, deden mee met de mores ter plaatse en wandelden wat af.

Voilà.

Niet alles wat een succes. Dat zult u begrijpen. De oesters in Normandië, de jacht in de Pyreneeën, de té verre tochten in de Alpen. Soms bleken de kinderen te klein of de routes te ver.

Maar de liefde is overgebracht. De liefde voor het reizen. Met een stift hebben ze op onze oude kaart uit 1986 hun route gepland, gekalkt zeg maar met een roze stift: beetje zee, beetje stad, beetje cultuur, beetje natuur, beetje gezin, beetje eten en drinken en oh ja, met hond graag. Overal.
Vriendjes dat kan wel weer als ze terug zijn.

Ik vouw de kaart voorzichtig op, ontroerd en dankbaar. We kijken uit naar onze vakantie en vragen aan de verkreukelde kaart waar hij ons dit jaar weer gaat brengen.....

Geen koekies?

2011-06-10T20:06:00.000+02:00

Beleefd en geschreven door jongste dochter (deel 3).....

"Avondvierdaagse (4de dag en defilé)

Gister was de laatste dag van de avondvierdaagse.We gingen niet door het bos, maar eerst door een nieuwbouwwijk en daarna langs het platteland met boerderijtjes. We hoefden geen 10 kilometer maar 7 en een halve kilometer.
We waren bijna bij het eindpunt (het veld van kinderdorp, wat we straks weer in de zomervakantie opbouwen). En toen stonden papa, mijn zus en mijn broer ons op te wachten met voor mijn moeder (die heeft ook elke dag meegelopen als begeleiding) en voor mij een bos met bloemen. Bij mijn bos bloemen zat ook een zakje snoep!
We moesten nog een soort bospad door en we waren bijna aan het eind toen ik een jongen zag staan uit mijn klas die ons aan het filmen was. Ik zei"nee niet filmen!!" en ik dook achter iemands rug. Toen kwam er ook nog een jongen uit mijn klas achter de boom vandaan. Het was heel gezellig! We kregen allemaal een medaille opgespeld door mijn moeder en Eva en ik hadden weer veel koekjes gepikt. Er waren allemaal orkesten en een juf bij ons op school zit bij zo´n orkest dus wij gingen overal kijken en riepen "juf Mirjam!!" maar ze was er niet. Toen begon het defilé. Samen met Eva, Karst, Laurent en Jelle. De andere acht kinderen van mijn klas gingen al naar huis. Wij gaan all the way, zegt m'n moeder altijd, dus door naar het defilé. We waren allemaal heel hyper en Karst die kreeg van zijn ouders aardbeien en die hebben we met z´n allen opgegeten. Ze waren goddelijk!
Ik had ook nog een zakje Maltesers (chocolaatjes) en die hebben we toen ook opgegeten.
We hadden ook nog een liedje gezongen en de burgemeester een hand gegeven. Helaas was ik mijn snoep verloren maar dat maakt niet zoveel uit want de bloemen maakte alles weer goed! Ze waren namelijk in mijn lievelingskleuren, roze, paars en wit!!"

Dus.

Toch wel koekies.
En maltesers.
En bloemen.
En aardbeien.
En medailles.
En de burgemeester.
Die vroeg " heeft u zelf ook mee gelopen?".

(Ik, met verhitte wangen en afgetrainde voeten in mijn stoere bergschoenen (berekend op de Spaanse Pyreneeën), met onder elke arm een kind en de rest aan mijn handen, vond dat -'u'- echt top).

Lol.
Die avondvierdaagse.

Gezellig. Al die mensen. Al die groeten en knuffels en handen onderweg. Heerlijk.

En dan ga ik nu even met de beentjes omhoog, op een zacht kussentje, uitpuffen en mijn zegeningen tellen.

Je maakt wat mee...

2011-06-09T13:35:00.001+02:00

Beleefd en geschreven door jongste dochter......

"Avondvierdaagse (2de en 3de dag)

Ik schrijf vandaag even 2 keer omdat ik gister geen tijd had om te schrijven.

Eerst dag 2:

Het was een gezellige tocht want we liepen heel erg voorop en iedereen had plezier.

We liepen door een mooi stuk bos. De eerste dag waren bij de drinkstop de koekjes op.

daarom gingen we toen we de drinkstop zagen snel rennen, en ja hoor, we waren de eerste!

Lekker veel koekjes pakken.

Tot nu toe vind ik dag 2 het leukst!

Dag 3:

We begonnen weer vroeg met lopen.

We liepen net als de vorige keer een stuk vooruit.

Het was heel gezellig! Al snel kwam groep 8 achter ons lopen.

Ze haalde ons bijna in en dat wouden we niet want dan waren de koekies op!

Daarom moesten we een tandje harder gaan lopen. (dat zegt mijn moeder altijd).

Gelukkig waren we weer als eerste en hadden we lekker veel koekjes gestolen.

Daarna liepen we door en zo kwamen we weer terug bij school.

Dat was de laatste avond dat we de 10 kilometer moesten. vanavond moeten we maar 7,5 vanwege het defilé. (dat is vanavond).

Ik heb er heel veel zin in!!!"

U ziet het, we spelen Ernie en Koekiemonster (klikkerdeklik).
Mijn lief koekiemonstertje schreef ook nog een extra stukje (wat beleeft het kind veel hè), hier komt het:

"Schoolzwemmen

Elke donderdagochtend moeten wij schoolzwemmen.

Dan gaan we met de fiets naar het openluchtzwembad.

Vanochtend zat ik op de fiets toen mijn band lek ging, toen moest ik lopend naar school.

Gelukkig mocht ik bij de juf achterop, maar ze had liever iemand die wat lichter was.

Daarom moest ik op de fiets van een meisje uit groep 6.

Ik paste er nauwelijks op want het zadel zat te laag.

Daarom heb ik de hele weg staand gefietst.

We hadden meester Jarno, die kenden we al want we hadden in groep 5 ook schoolzwemmen van hem. We deden allemaal gekke oefeningen, zoals onder elkaars benen door zwemmen en zo. Aan het eind mochten we allemaal 1 keer van de duikplank. Ik ging van de hoge, daar doe ik altijd potloodsprong op. Dan ga je echt heel diep onder water!

Vanavond laatste keer Avondvierdaagse"

Afijn, weet u dat ook weer. Ons verslaggevertje annex koekiemonster zal morgen nog een laatste verslag uitbrengen van het défilé of van de hoeveelheid verorberde koekjes en snoepjes. Avondvierdaagse is leuk!

Avondvierdaagse

2011-06-07T14:22:00.001+02:00

Beleefd en geschreven door jongste dochter.....

"Avondvierdaagse (1ste dag)

Gisteravond was er voor het eerst weer avondvierdaagse.

Het begon al goed. Ik was net thuis van school, begint het kei en keihard te regenen. Het was bijna afgelopen toen ik hagel zag vallen.

Ik fietste samen met een vriendinnetje en mijn moeder naar school met mijn rugzakje vol snoepjes op. Ik had toch maar bergschoenen aangedaan met tegenzin, ook had ik mijn regenjas al aan.

We komen daar aan en al snel is bijna mijn hele klas er. Alleen 1 meisje nog niet. Dus ik zeg tegen mam, ik bel wel even. Volgens haar vader was ze al weg, alleen ze was op haar stuitje gevallen.

Ik hang net op als ze het schoolplein op komt rijden. Dus ik ga gelijk naar haar toe en vraag of het gaat. Ze zegt snikkend nee..

Toch had ze uiteindelijk besloten om toch wel mee te lopen.

Daar gingen we!

Als snel merkten we dat we door het bos moesten, de meeste kinderen hadden een korte broek en open schoenen aan(!) nou dan weet je het wel.

En toen begon het hoor, daar kwam de regen.

Gelukkig had ik mijn paraplu bij me.

Al snel zaten mijn kleren onder de modder en we waren verdwaald.

Dus mijn moeder bellen naar de commissie van de avondvierdaagse.

Het bleek later ook dat we verkeerd waren gelopen. Er waren 3 bordjes weg.

En we dachten ook telkens, waarneer komt er nou een drinkkraam.

Uiteindelijk kregen we 5 minuten lopen van school af een zakje snoep. Inplaats van om 8 uur thuis zijn waren we dus om half 10 thuis.."

Noot van mam: mag ik er nog aan toevoegen dat het ècht heel leuk was, deze eerste avond van de wandelvierdaagse? En dat de hele groep gezellig bleef kletsen en stug bleef doorlopen tot het laatste minuutje, ook al hadden we 3 uur gedaan over 10 kilometer? Echt waar. Ach en verdwalen bleek eigenlijk heel leuk.

Vanavond mogen we weer, wie weet morgen een nieuw verslag van jongste.

Eilanden

2011-06-03T21:22:00.000+02:00

"Eilanden zijn we in een zee van ruimte.
Soms drijven we uiteen,
soms raken we elkaar".

(van Andreas van Elburg, met dank aan Peter)

Ik ben altijd dol op eilanden geweest. Eilanden die zonder zee en zonder land aan de overkant geen eiland zouden zijn. Eilanden die van nature sterk zijn en de kracht bezitten om zonder banden, zonder leidraad te overleven en daarnaast een gulle schuilplaats bieden aan vastelanders die de wind in hun haren willen voelen en de natuur de maat willen nemen. Op zoek naar....loslaten, overgave, zelfvertrouwen en passie.

Een eiland is in beweging. Niets staat vast. Alles is vergankelijk. Precies zoals het leven is.
Niet stilstaan, niet vasthouden, krampachtig vasthouden, maar loslaten en jezelf overgeven aan de wind, het moment, de stroming van de zee, eb en vloed.

Eén van de mooiste aspecten van mijn coachingsvak is dat ik het buiten organiseer. In de natuur. Ruige natuur waarvan gedacht wordt dat dat niet meer bestaat in Nederland. Natuur waar je anderhalf tot twee uur kunt lopen zonder iemand te zien, behalve een vos, een ree, een slang of een kudde wilde zwijnen. Pure stilte. Terug naar de kern. Tranen hebben geen woorden nodig.

De wijsheid van het bos voelt soms als een eiland.
Het maakt je los van vaste patronen, van gedachten en overtuigingen die je niet meer nodig hebt.
De virtuele stap naar een echt eiland -in zee- is nabij.

Een nieuwe weg

2011-05-25T19:03:00.003+02:00

Toen ze haar fiets in de garage zette, stak ik -de verhalenverteller- meteen van wal.

Ik liet haar een lading beukenootjes zien die bungelend aan een takje groen uit de majestueuze boom gedwarreld waren. Ze legde ze bij alle andere dingen die ik haar liet zien. De vlier die in bloei stond en waar ze thee van wilde maken en siroop. De keukenlaurier die zijn of haar aandeel wilde leveren in fantastische gerechten. De rode bes, die nog net niet helemaal leeggesnoept was door de vogels, de aardbeien, de bieslook, de druif die zijn zegetocht richting gevel begonnen was.

Ze legde alles naast elkaar en keek me aan. "Geen tijd", besliste ze resoluut. "Ik heb zoveel te doen".
Hier was meer voor nodig.

De vijver. "Heb je gezien wat er leeft en groeit?". Een kikker nam -als geroepen- plaats op het lelieblad en kwaakte en knorde zijn dingetje. Ze ontspande. Mooi. Door naar de kippetjes. Haar allerliefste favoriete kipje had een ei gelegd op het randje van de legbak en tja, dat was naar beneden gekukeld. Gebroken. Het kipje - met de naam 'allenig' keek haar aan met haar allertreurigste blik. Ze ontspande. Dit ging goed. Door naar de struiken die bomen wilden worden, sterker nog, die allen reikten naar de hemel, overwoekerd en ondergekletst door klimop, zaailingen en wilde bloemen. Overal waar ze keek, groeide iets en bloeide iets en smeekte iets om aandacht. Een middagje in de tuin, zou dat niet goed zijn?

Gelukkig. Ze besloot te blijven. De zon bracht gezelschap en vanaf de schoorsteen floot de merel zijn vertrouwde lied. Ze werkte en zwoegde en rustte toen het kon. Ze ontspande. Mooi, mooi.

Haar pad is verlegd. Dat is zeker. Niet alleen hier, maar ook daar. De ingeslagen weg biedt ademruimte, vertrouwen en kracht. Het gaat om werk en om keuzes en om fantastische opdrachten die ze mag doen. Maar ik heb haar hier ook nodig. En zij mij ook, geloof ik, denk ik, hoop ik. Af en toe een verhaaltje, samen op het bankje.

De ingeslagen weg maakt het thuiskomen anders, maar zeker niet minder inspirerend. Het was een mooie middag. Helemaal één met het moment. En het bankje blijkt nog prima te passen, voor ons tweetjes.

En nu: een liedje....één van haar favorieten, zeker nu de reis naar Frankrijk weer nabij is.

Respons of reactie

2011-05-09T19:56:00.001+02:00

"Lao Tse maakte altijd een ochtendwandeling. Een buurman wilde met hem meegaan. Lao Tse zei: ‘Maar denk eraan, wees niet praatziek. Je kunt meekomen, maar wees niet praatziek.’
Vele malen wilde de man iets zeggen, maar Lao Tse kennende, naar hem kijkend, hield hij zich in bedwang. Maar toen de zon begon op te komen, en dat zo prachtig was, was de verleiding zo groot dat hij alles vergat wat Lao Tse had gezegd. Hij zei: ‘Kijk! Wat een prachtige ochtend!’

En Lao Tse zei: ‘Je bent dus praatziek geworden. Je bent te praatziek! Jij bent hier, ik ben hier, de zon is hier, de zon komt op – dus wat voor zin heeft het tegen mij te zeggen: ‘De zon is schitterend! Kan ik dat niet zien? Ben ik blind? Wat is de zin ervan het te zeggen? Ik ben hier ook.’

De man die zei ‘de ochtend is prachtig,’ was daar eigenlijk niet. Hij was aan het herhalen, het was een reactie.
Als je respons geeft, zijn woorden misschien helemaal niet nodig, of ze zijn misschien af en toe nodig. Het hangt van de situatie af, maar ze zijn er niet noodzakelijkerwijs; ze zijn er misschien, ze zijn er misschien niet.
Respons hoort bij het hart. Respons is een gevoel, geen gedachte. Je wordt aangegrepen: bij het zien van een roos gaat er iets in je dansen, wordt bij de diepste kern van je wezen iets in beweging gebracht. Binnenin je begint iets open te gaan. De uiterlijke bloem lokt de innerlijke bloem uit, en de innerlijke bloem geeft respons: dit is het vermogen van het hart respons te geven. En als je je niet bezighoudt met onbeduidendheden, heb je genoeg energie, overvloedig energie voor deze innerlijke dans van het hart. Wanneer energie wordt verkwist in gedachten, worden je gevoelens uitgehongerd...".

Communicatie gaat (te?) vaak over het delen van woorden. Face to face, werk, privé en openbaar via internet. Communicatie via de buitenkant, de schil. Ware wijsheid is te kunnen communiceren via de kern, de binnenkant, daar waar woorden geen betekenis hebben maar innerlijk weten regeert. Respons vanuit het hart.
Als je stil bent, naar binnen keert en echt luistert, kun je de antwoorden verstaan. Respons in de letterlijke betekenis van het woord. Respons in plaats van reactie.

-vrij vertaald naar Lao Tse-

Ontroering

2011-05-06T20:25:00.000+02:00

Het is leuk om terug te kijken op een week en je af te vragen wat je heeft ontroerd. Als coach/therapeut gebruik ik die vraag vaak: "wat maakt je dankbaar, wat heeft je geraakt?".

Deze week waren er meerdere momenten die me ontroerden. Zoals de foto's die we maakten voor het vernieuwen van de paspoorten. Lief met zijn lange, dikke, donkere haar boven zijn donkere, warme ogen. Zijn goedgetrimde korte baard, eveneens zwart, met hier en daar een eerste grijze haar. Het maakt hem alleen maar mooier en aantrekkelijker. Maar soit. Dat is ontroering die voor de hand ligt. In mijn geval.

Even doorgaan. Ik kreeg een boek voor mijn verjaardag. Een boek van een trouwe lezer en iemand die me sindsdien dierbaar is geworden en dit boek blijkt zo ontroerend. De titel is: "de smaak van stilte" en is geschreven door Bieke Vandekerckhove. Ik citeer:

"languit in het gras"

ergens moet het zijn
een soort verwilderde tuin
van oude stilte

de boom voor het huis
zacht wazelt hij zijn verhaal
niemand begrijpt het

het heeft geregend
de tuin dampt goede geuren
aarde die verlangt...

Dank je wel J. voor dit prachtige boek! Dit is zo passend voor en bij mij.

Vervolgens was er het bevrijdingsfestival in Wageningen gisteren. Toen mochten we live luisteren naar deze song: één van mijn favoriete songs, live en zo dichtbij. Pure ontroering.

Dit was mijn week in hoogtepunten, die verder bestond uit werk, gezin, opvoeden en meer van dat. Het was allemaal goed maar de hoogtepunten maken het verschil.
Het zijn de ankers van het bestaan. Een boek. Een song en een dierbaar moment. Soit. Et toi?

Twee minuten

2011-05-04T18:24:00.000+02:00

Het bezoek aan het Anne Frankhuis in Amsterdam maakte indruk. De kleine ruimte waar het gezin op leefde. De schamele voorzieningen en de vermoede eenzaamheid die zich niet liet zien. De kracht. De passie. De boom.
De kastanjeboom die vorig jaar sneuvelde in een storm.

"Mam, ik heb hetzelfde uitzicht als Anne had, ik heb ook een bureautje en een schrift daarop en ik zie precies wat zij zag, een kastanjeboom met witte kaarsen". Hoeveel inlevingsvermogen kun je verwachten van een kind.

"Der Untergang" gisteravond op tv maakte indruk evenals "The house of spirits" van Isabel Allende. Andere setting, ander land, zelfde honger naar macht in strijd met dezelfde honger naar rechtvaardigheid.
De film van Allende ging niet alleen over oorlog en burgerrechten, maar ook over oorspronkelijke liefde en je hart volgen en over keuzes maken die bij je passen. Food for kids. Food for parents. Food. Soul food. Eenvoud. Liefde. Als bron van alles, wat goed is.

Het is mooi om opgroeiende kinderen te mogen begeleiden en te zien waar hun hart ligt. Waar ze van walgen en waar ze van genieten, waar ze hun hart laten spreken en waar ze zichzelf geven en laten zien. Wanneer hun hart spreekt, zijn woorden overbodig. Stilte. Ook al is het maar twee minuten. Stilte. Twee minuten. Minstens.

Verf

2011-05-02T20:36:00.002+02:00

Werk.
Daarna op de weg naar huis: twee potten: grondverf en grachtengroenlak.

Kwasten. Doeken. Schuurpapier. Plamuur. Water. Zon. Muziek? Nee, vogelgeluiden genoeg. Oude kleren en m'n haar in een hoge staart.

All set.

Eén ding was ik vergeten: de natuur. Wat vliegen er veel bijen, hommels, vliegen, spinnetjes, libelle's en zelfs kleine vogeltjes in het netgeverfde, pasgeverfde natte lakwerk. Dan vergeet ik nog alles wat voorbij vloog aan stuifmeel, bloemetjes, knopjes en zaadjes.

Een perfecte dag. De serre ziet er weer strak en versgelakt uit. Hier en daar een afdruk van een voorbijganger. Ach. Who cares.

Energie

2011-05-02T19:39:00.000+02:00

Wat heb ik vaak gedacht: alles is eindeloos, energie is eindeloos, als je maar wilt, zoekt en leeft.
Op die zoektocht ontmoet je echter ook kansloos en zinloos en waardeloos. Je energie is dan niet eindeloos, maar kan zich wel hernieuwen, verversen en opladen, als je maar wilt, zoekt en leeft.

Kansloos ligt op de loer, zinloos ook en waardeloos deelt graag een genadeslag uit. Doorzwemmen, doorfietsen, doorlopen, doorgaan, doorgaan, doorgaan met wat je doet, doorgaan met waar je in gelooft, doorgaan. Dat geeft energie en houdt de weegschaal in evenwicht.

Ik ben een gelukkig mens. Dankbaar voor wie ik heb ontmoet in mijn leven. Dankbaar voor de energie die eindeloos lijkt en blijkt en dankbaar dat ik het verschil kan zien.

De weegschaal

2011-05-01T19:15:00.001+02:00

Af en toe probeert de weegschaal haar stem te laten horen.
Wat wel. Wat niet. Wat is te persoonlijk of juist te onbeduidend. Wat is echt en wat is niets. Wat wil ik horen, zeggen, schrijven of lezen?

De weegschaal.
De nuance.
Het verschil tussen flauw geklets en verstandelijke, gevoelsmatige opinie. De balans tussen hoofd, hart, redelijkheid en ruimte, tussen sarcastische humor en intellectuele voors en tegens. Dronken koninginnedag versus beladen dodenherdenking misschien?

De weegschaal.
Werken, wonen, leven, opvoeden, verantwoordelijkheid, zon, genieten, dankbaar zijn, rust, genoeg hebben, stil zijn, aanvaarding, vergeving. De balans die niet doorslaat naar boosheid, ego, centrisme, schreeuwlelijkheid, het überuiterlijk, het altijd meer willen, het verwensen en het ik en het kleine kringetje daaromheen.

De balans. Tussen weten en voelen. Tussen willen en zijn. Tussen hier en daar. Tussen dan en nu. Of erger nog tussen toen en nu.

Dit is nu. De weegschaal is volledig in balans, mits je haar in balans laat zijn. It is up to you.

Liedje dan maar?