Generatiekloof

Hij is er. De generatiekloof. Zelf gegraven, ook dat nog.

Vanochtend, acht uur, stond ik in de startblokken voor een rondje rennen. Met m'n gele veiligheidshesje over m'n hardloopkleding, dit geheel tegen de smaak en voorkeur van de kids: 'ga je zó over straat?' Of, als ze een ochtendhumeur hebben: 'je kunt echt niet zó naar buiten, straks zien allerlei mensen je'.

Maar hee jongens, het is donker hier tussen al die bomen, je moedertje kan wel aangereden worden of neergeschoten (dat doen ze hier hè, schieten, op de Veluwe, onder aanvoering van iets koninklijks soms ook nog).
Maar nee, een verachtelijke blik is dan het enige dat mij ten deel valt. Meestal. Als ik geluk heb.

Vanochtend werd het een graadje erger. Een graadje kouder eigenlijk. Door de noordoostelijke wind woei er een ijzige kilte om het huis. Dus had deze idioot behalve haar gele hesje ook nog een gebreide muts opgezet, met van die flappen over de oren, een touwtje onder de kin en een pluimpje bovenop. Volstrekt belachelijk, maar zoo lekker warm.

De kinderen waren sprakeloos. Keken ontzet naar hun moedertje die toch echt heus van plan was om zó naar buiten te gaan.

Ze hadden geen woorden meer en ik stoof uit de startblokken. Is dat een generatiekloof of wat?!