Zo'n zondag dus

Zo'n dag die je in een lijstje wilt doen, of in een doosje. Strikje erom en goed bewaren.
Het regende en stormde en tussendoor scheen de zon en waaide het hard. Zo'n zondag. De terracotta-borden, die in de vorm van stralende zonnen op de lange zijgevel van het huis hangen, protesteerden hoorbaar maar braken net niet.

De kinderen druk aan het werk op hun kamers. Verwarming aan. Muziek aan. Toch stilte in huis.
Manden vol was en strijk lieten zich gewillig wegwerken. In stilte.
De manden boden ruimte voor introspectie, reflectie en ideeën. Vouwen gaf ruimte voor inzicht en duidelijkheid en het gladstrijken van kreukels leek symbolisch voor het effenen van paden. Zo'n zondag dus.

De wind trok nog eens speels aan de stenen zonnen, maar moest de meerdere erkennen. Lawaai buiten. Stilte binnen. De zon scheen ook al bleef het donker.

De strik om het doosje van vandaag was wel dat oudste en vriendje de avondmaaltijd verzorgden. Een grote portie verliefdheid, vlinders en geluk werd door het eten geroerd en ook buiten werd het eindelijk stil.