Prijs de dag niet

...voordat hij voorbij is. Ofzo.
Gisteren was zo'n dag om in een doosje te doen, met een strikje erom, schreef ik. En dat deed ik voordat de  dag voorbij was.
De wind ging gisteren pas liggen nadat ze haar laatste verwoestende klusje had geklaard. Nee, niet de terracottaborden, die overwon ze niet. Wel de decennia-oude, metershoge en vuistdikke klimhortensia die door jaren vrije groei niet alleen de voor- en zijgevel bedekte, maar inmiddels ook via het balkon de dakrand had bereikt en vanaf daar majestueus neerkeek op de oprit, de voortuin en de voordeur. Regelmatig zag ik mensen die langs ons huis liepen omhoog kijken naar het immens grote en groene kronkelding met de prachtige witte bloemen.

Hoognodig moest het ongeleid projectiel eens gesnoeid worden, maar hee, tijd en zin ontbraken altijd net op tijd.
Hoognodig is nu niet meer nodig. Gisteravond lag de reus geveld op het grint naast het huis. Als een heuse boom. Niemand gewond. Alleen de fiets van onze gast lag hulpeloos te wachten op verlossing, waarlijk ingepakt en opgesloten door een woud van takken. Er zaten trouwens al weer heel veel knoppen aan. Zo jammer.

Dus. Prijs de dag niet voordat hij voorbij is. Of toch maar beter wel. Je kunt de dag niet vaak genoeg prijzen. Dat is beter dan gaan zitten wachten op wat er mis kan gaan. Veel beter.