Soms kijk je in de spiegel en denk je: wie is dat en waar is de tijd gebleven?
Soms hoor je muziek en denk je: dansen en wel nu, wie doet er mee?
Soms ren je kilometers lang door de bossen en denk je: morgen wil ik meer en harder en langer.
Soms kijk je achterom en denk je: dat ga ik anders doen, morgen of volgende week of volgend jaar.
Soms maak je plannen, voor later.....
Altijd denkend dat die tijd wel komt, dat je nog lang niet halverwege bent.
Soms lees je iets, zoals vandaag op het blog van Sunflower Tricky en sta je even stil.
Gewoon stil.
Halfweg (klik).
Dat werd ik ook toen ik het vanmorgen las.
BeantwoordenVerwijderenIk ben ook stil.
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij moet je ook zo denken, ook als je misschien stiekem weet dat het niet realistisch is.
BeantwoordenVerwijderenLos daarvan, ik leef ook met Tricky mee.
Ik herlees mijn reactie en weet het niet meer. Leeftijd zegt niet alles. Maar ziekte bijvoorbeeld? Stel dat je nu echt weet dat het nog een maand duurt? Is het dan beter om te accepteren en hoe makkelijk is dat? Moeilijk gedachten zo vlak voor het slapen gaan...
BeantwoordenVerwijderenHet leven heeft soms nare kanten. Laten we het daarom voor elkaar niet al te moeilijk maken.
BeantwoordenVerwijderendit soort logs zetten je weer even terug op aarde...
BeantwoordenVerwijderenWe rennen maar door in ons drukke leven en vergeten ondertussen zorg en aandacht te geven aan hen die het vandáág zó nodig hebben...
BeantwoordenVerwijderenvoel me beetje 'vereerd' dat je me linkt op jouw blogje roelien...
BeantwoordenVerwijderenleef vandaag geldt voor iedereen hé, ziek of niet ziek...
Wat heb je dat buitengewoon mooi beschreven. Ook wel goed dat we niet weten wanneer we halfweg zijn, aan het begin of aan het eind. Betekent wel dat we elke dag moeten plukken!
BeantwoordenVerwijderenLieve groet,
Gerreke
En soms denk je dat je zelf aan de beurt bent.
BeantwoordenVerwijderenDat had ik ook toen ik haar logje las. Het was voor mij een echte eyeopener.
BeantwoordenVerwijderenIk vind het ook wel een fijn gegeven dat we niet weten wat in onze toekomst ligt, ver of dichtbij. Maak momenteel weer in mijn vriendinnenclub mee dat het leven ineens een enorme wending neemt. Ben daarom ook bezig met waar Tricky over schreef: hoe kan je iemand het best tot steun zijn.
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
Janny
Door mijn werk waarin ik heel veel mensen ziek zie worden of doodgaan, realiseer ik me bijna wekelijks dat je de tijd die je hebt moet koesteren. Moet genieten van dat wat je hebt.
BeantwoordenVerwijderenIk doe mijn stinkende best. Maar het is verdomd lastig alleen maar te genieten. Het dagelijks leven brengt niet alleen maar leuke dingen. Die vertroebelen je blik soms.
Helaas.
Ik had het gelezen inderdaad.... Geen, ik herhaal: geen klaagblog was dat! Gewoon een off-dag.... ;-)
BeantwoordenVerwijderen