Keek op de week

Gebeurde er nog iets in Huize Beukenootjes de afgelopen week?

Op woensdag kwamen man- en zoonlief thuis met een heuse echte kerstboom van drie en halve meter hoog ....zo eentje die echt geurt, waar hele trossen dennenappeltjes aan hangen en waar lieveheersbeestjes uit de takken kruipen. Het is dat er daarna nog versierd moest worden, volgens beide dochters dan, want je had het bijna zo kunnen laten.
Op donderdagmiddag versierden we de boom. Met een ladder inderdaad, net als in een zoetsappige Amerikaanse film. Ondertussen luisterden we naar driving home for christmas, ja die ja. Ik zou niet klikken hoor, je raakt het melodietje niet meer kwijt.
Op vrijdag kwam de auto van Chris Rea piepend en krakend tot stilstand, toen er naar hartenlust gesloopt werd in de badkamer met bijbehorend destructief lawaai.
Op zaterdag luisterden we tijdens een lange autorit met het hele gezin (plus vriendje van oudste) ademloos naar de Top 1000  (we waren niet de enige blijkbaar) en kwamen vlak voor de bekendmaking van de nummer 1 thuis: we vlogen naar binnen, knalden de stereo op tien en luisterden naar het toppunt: klik.
Mooi moment. Mooi nummer.
Zondag brachten we door in een sporthal waar we keken naar onze en andere fanatiek sportende kinderen, altijd leuk! We maakten deze dag af met eten voor de buis, want sport op tv op zondag, hoe traditioneel.

Maandag kreeg ik een cadeautje van drie cliënten (hoe bijzonder is dat?) en kwam een lieve vriendin langs met zelfgebakken cake (en dan heb ik het niet over een gewoon keekje, maar over echte delicatessecake met pure chocola enzo, want zij kan bakken en decoreren joh, daar kunnen ze bij de kantenklarepakjesjongens nog wat van leren), ze vond dat er wel weer wat bij mocht (na al dat rennen).

Deden we verder nog wat? Ja, school, werk, kerstvieringen, kaarten schrijven en verjaardagen vieren en voorbereiden (donderdag is het feest, want oudste wordt 15).

Was dat het? Nee. Ik ging rennen. In de sneeuw. In de regen. Tegen de wind in. Op gladde straten. Met muziek in mijn oren. Vier keer de afgelopen week, in totaal zo'n 32 kilometer. `s Ochtends vroeg  in het donker (met een fluorescerend hesje plus lampjes, mocht u zich zorgen maken, met dank aan zwager A. trouwens).
Dat lopen in het donker is zo bijzonder. Ik zie het licht van de maan. Ben getuige van de meest fantastische zonsopkomsten, zie paarden die met me mee rennen langs het hek en hoor groepen trekvogels die boven mijn hoofd roepen om aandacht. Ik word er gewoon stil van.
Voor morgenvroeg staat er een route van 11 kilometer en deze muziek op op het programma. Ik hoop dat het dan sneeuwt....