Pagina's

vrijdag 31 december 2010

Ik wens jullie...

Een gezellige oudejaarsavond en dan:

een prachtige reis door 2011!




Met goede vrienden en zielsverwanten die je vergezellen. Maak je reis zoals het leven bedoeld is: met zon, tegen- en rugwind en het (her)vinden van je koers...... Veel geluk voor jou en iedereen die je lief is!!


(foto gemaakt op 25-12-2010)

woensdag 29 december 2010

Heilige nachten

Dit wordt een nogal vreemd logje, dan bent u vast gewaarschuwd...
Op meerdere blogs las ik over de 'heilige nachten', de nachten tussen kerst en 6 januari.

"De 13 heilige nachten zijn de nachten tussen 24 december en 6 januari, tussen kerstavond en 3 koningen. In deze nachten wordt je leven voor de komende 12 maanden bepaald. Dromen in deze nachten zouden ook echt in vervulling gaan…"

Ik moet zeggen dat ik hier nog nooit van gehoord had, maar dat ik -toen ik het las- onmiddellijk snapte waar dit over ging. Al meerdere jaren achter elkaar beleef ik in deze 'in between-tijd' dromen, gedachten en hersenspinsels die hun weerga niet kennen. Ik droom dingen die later 'uitkomen', ik droom over plaatsen waar ik nooit geweest ben, maar die zo werkelijk lijken dat ik niet begrijp dat het tot nu toe feitelijk onbekend was (ook als ik het opzoek in atlassen), ik 'zie' dingen die niet actueel voorkomen in mijn wereldje. Al mijn zintuigen staan open, elke ochtend als ik wakker word schrijf ik op wat ik droomde en waar het was en met wie en elke ochtend ben ik stomverbaasd. Geloof me, dit gaat over plaatsen die ik niet ken en reizen die het uiterste van me vragen, gesprekken met mensen die ik niet ken maar waanzinnig inspirerend zijn, wandelingen over rotsachtige stranden, stormen op zee, tochten over bergen, boeken die ik niet ken, huizen die ik nooit gezien heb, maar waar ik woon, schrijf, lees en woon. Alles is bekend en 'van mij'. Hoe kan dit slechts een droom zijn??

Ook herinner ik me deze 'in between tijd' in de afgelopen jaren als een tijd van emotionele hoogte en dieptepunten, grote plannen, ideeën en koerswijzigingen en herinner ik me details van dromen en gesprekken in deze bewuste periode in eerdere jaren op een griezelig gedetailleerde wijze.

Ja, lach maar. Wie hier meer over kan vertellen, mag zich melden, ik ben zeer benieuwd. Benieuwd naar de betekenis, benieuwd naar de achtergrond. Tot dan ligt mijn schrift naast mijn bed en verbaas ik mijzelf met mijn potloodgekras...

Liedje dan maar?

dinsdag 28 december 2010

Ze zit op voetbal

Tien voor zeven: wekker.
Tien voor acht: in het donker op de fiets over glibberige fietspaden.
Half negen: eerste wedstrijd van het zaalvoetbaltoernooi.

Het zaalvoetbaltoernooi duurt vier dagen (gisteren begonnen) en alle veldpelers van bambino tot het eerste maken hun entree in de zaal. Kleiner veld, andere schoenen, andere regels, loeiharde meezingers en volle tribunes. Traditie hier in het dorp, het toernooi draagt zelfs de naam van de beroemdste voetballer hier geboren en die het letterlijk schopte tot Feyenoord.

Half negen dus: eerste wedstrijd. En daar staat ze weer. Jongste. Als enige meisje in de E-jongenscompetitie. Niet omdat het stoer is of omdat ze een halve jongen is, au contraire, ze draagt een blonde paardestaart tot haar middel, hippe witte schoenen en een smile van oor tot oor. Ze heeft er zin in en ze heeft een goed hard schot zoals de kenners dat noemen. Linksbenig ook nog.

Mams zit op de tribune, de hele ochtend tot ze om 14.00 uur wordt afgelost door paps en broer die dan de honneurs waarnemen. Met z'n drietjes komen ze tegen vijf uur thuis. Nèt niet met de finalebeker, maar wel met vaantje en gepaste trots.

Thuisgekomen merkte ik dat ik tot op het bot koud was geworden in die sporthal, maar mijn hart gloeide, ik voelde me trots. Het was leuk en heerlijk zo samen!
Recept voor een vrije dag? Geniet van je kind dat geniet van sport, geniet van de sfeer, geniet van de meezingers, geniet van de gezelligheid, zo in between tussen kerst en oud en nieuw....go with the flow, morgen weer een dag.

maandag 27 december 2010

In between

Kerst was ècht een hele mooie kerst in en rondom huize Beukenootjes.
Sneeuw, zon, veel vogels en eekhoorns (en zelfs een roofvogel) in de tuin, boswandelingen, eindeloos sleetje rijden, hout hakken, open haard, wijn, muziek, samen koken (op de eerste dag), samen eten, geïmproviseerd theater (op de tweede dag), prachtige foto's, sneeuw en nog meer sneeuw en even zoveel zon.

Deze tijd tussen kerst en oud en nieuw (in between) is ook mooi, van reflectie en bezinning via dromen en gedachtes naar plannen en uitvoering. Nu de kortste dag voorbij is, is het tijd om langzaam maar zeker te ontwaken en behoedzaamheid en behoudendheid in te ruilen voor verlangen, durf, hoop en verandering.

Van stilte en stilstaan laat ik me leiden via onrustige wegen van zoeken en dromen naar het vinden van een betere balans en hernieuwd evenwicht. Rugzak op, rugzak af, uitpakken, loslaten en achterlaten. Kaarsjes gaan langzaam maar zeker uit, daglicht keert terug, deuren gaan dicht en nieuwe gaan open.
Dat er een nieuw jaar aankomt met obligate voornemens heeft daar niets mee te maken. Het gaat over donker en licht, over vragen en inzicht en over het bewandelen van de weg die bij je past.

vrijdag 24 december 2010

Tweedaagses

Zo, de verjaardagstweedaagse van oudste zit erop. Alle pubers zijn weer naar huis, de kelder is leeg en de voorraadkasten zijn totaal geplunderd.
Nee, van mij geen jammerend logje over pubers hoor, deze dames en heren bleken namelijk leuk, lief en gezellig te zijn. Voor een sneeuwballengevecht om tien uur 's avonds in onze prachtige winterwonderlandtuin draaiden ze hun hand niet om, evenmin voor iglo's bouwen en elkaar inpeperen. Qua sneeuw dan...want daar hebben we weer een verse dikke laag van gekregen, het is fantastisch om te zien. Er ligt echt veel!

Goed dan ga ik nu de chips, zure matten, gehaktballen en pizzaresten uit de banken vissen, de popcorn en chocoladesoesjes van de tafel bikken en oorbellen zoeken. Huh? Ja, de ervaring leert dat je mooie lange oorbellen kunt vinden na dit soort feestjes, echt waar. Ook beugels trouwens, eveneens tussen de banken en achter gordijnen. Nou ja, als het daar nog bij blijft voorlopig, dan hoef ik me nog geen zorgen te maken.

Fijn, dan heb ik nog genoeg tijd om daarna boodschapjes te doen voor de volgende tweedaagse (als er nog wat over is na de al dagen durende rooftocht van consumerende koopzieke gekken op zoek naar waanzinnige overdaad met bijbehorende prijskaartjes). Gelukkig weet ik precies wat ik wil hebben, dus ik moet me alleen wat stoïcijns door de mensenmassa en overladen karretjes zien te manoevreren. Stralende glimlach, op naar de kassa en hup weer naar buiten, moet lukken. En dan: Kerst dus. Een witte kerst nog wel, wat wil je nog meer. Goed gezelschap, een mooie wandeling, een borrel bij de haard....kom maar op met die kerst.

Voor alle lezers: een gelukkige kerst en veel liefde!

dinsdag 21 december 2010

Knuffelen!

Vandaag maakte ik het pakketje open dat al een paar dagen onder de kerstboom op mij lag te wachten....
Van wie zou het zijn? Wat zou erin zitten?

Kijk maar even mee:






Ik kreeg het van Doortje, ze woont op Texel en stuurde zelfs een Texels schelpje mee (of een paar schelpjes, dat weet ik niet, want helaas vond ik alleen een paar stukjes in de envelop). Alle cadeautjes zijn van eigen hand (ja, ook het boek!) en ik ben echt een beetje ontroerd dat iemand die mij niet kent, mij zoiets moois en persoonlijks stuurt!

De zonnevanger met gekleurde kralen is me helemaal op het lijf geschreven, daarom deze foto met uitleg!

Dank je wel Doortje, super!!!! De hangers krijgen beiden een mooi plaatsje en ik verheug me op het boek (een gedichtenbundel mooimooimooi) en Lynda ook bedankt voor het organiseren van deze groepsknuffel, dat heb je echt geweldig gedaan...heel leuk om op jouw site alle knuffels te zien verschijnen!

En nu we toch bezig zijn met warmte door blogland te sturen, maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om alle medebloggers, trouwe volgers en lezers (bekend of anoniem) een gelukkige kerst te wensen. Maak er wat van en geniet van het moment!

maandag 20 december 2010

Zen-mamma?

Kijk, zo zen als ik in mijn eentje kan zijn en in mijn relatie en in mijn werk, zo makkelijk is het niet altijd als mamma. Dat u niet denkt dat ik 24/24 zen-mamma ben, hè. No way, I want to be, but I'm not. Ik moet me aanpassen aan situaties die ik niet heb gekozen, schikken naar situaties die ik ver voor me uit had geschoven, omgaan met onderwerpen die ik niet wil horen en zien.
Ik heb als mamma zo mijn ideeën, principes en uitgangspunten en natuurlijk komen die niet overeen met de denk- en leefwereld van met name oudste.

Ach, oudste. Woensdag 22 december wordt ze 14 jaar. Ze is autonoom en authentiek. Dat wat ik anderen 'leer' in mijn praktijk, namelijk authenticiteit vinden en geloven in jezelf, dat doet zij van nature. Ze is krachtig, sterk en heeft een tomeloze energie om het leven te leven.

Daar is niks mis mee. Integendeel.
Wat het moeilijk maakt, is het loslaten wanneer ze uitgaat en wanneer ze in aanraking komt met zaken die mij als moeder bang maken.

Maar ja, daar heeft deze moeder dus een taak. Verantwoordelijkheid geven en gunnen. Loslaten. Grenzen aangeven en loslaten. Niet langer er boven op zitten.
Frustraties omzetten in groei, zorgen omzetten in vertrouwen, twijfels omzetten in geloof en liefdevol vasthouden omzetten in liefdevol loslaten. Zen-mamma zijn. I want to be.

Fijne verjaardag alvast meisje (twee dagen feest dus dat zal wel goedkomen!) and may all your dreams come true! Ik leer van je en van alles wat je meemaakt....

zondag 19 december 2010

Niets

Vanmiddag waren we -uiteraard- in het bos. Een dikke laag sneeuw was er gevallen vannacht, minstens tien centimeter erbij en de lucht kleurde alweer donkergrijs (vol van sneeuw en belofte), er waren niet veel mensen. Ja, wel aan het begin van het bos, waar de auto's geparkeerd stonden, maar ach, wij kwamen lopend (even de straat oversteken) en omdat we de goede routes wisten, waren we na 10 minuten lopen in een stil, onnederlands eenzaam en fantastisch landschap.

De paden waren leeg, de sneeuw onbelopen en de heuvels boden eindeloze mogelijkheden tot glijden en sleetje rijden. De bomen bogen hun hoofd en droegen de sneeuw met trots. Het was adembenemend mooi en stil, we liepen in een sprookje, in een ansichtkaart.

Ik besluit opnieuw, nee weet once again dat ik niets nodig heb, echt niets, zolang ik hier mag wonen en zijn. Ik voeg mij naar de wetten van de natuur. Loop in het bos als het stormt, draag geen paraplu als het regent, blijf op als de zon schijnt, ga slapen als het vroeg donker is, laat de wind binnendringen tot in elke vezel, laat mij inspireren door de kracht van de seizoenen en voel de wijsheid van dat wat is, maak vuur als het koud is en loop op blote voeten zolang als de lente en de zomer duren. Dit is genoeg. Dat heb ik al vaker gezegd, maar nu, juist nu, nu de natuur zo fantastisch is en zich zo aan mij toont, weet ik dat emotioneel en spiritueel goed in je vel zitten, betekent dat je materieel niets nodig hebt. Niets van materiële aard, niets wat te koop is, staat op mijn verlanglijstje. Ik hoef niets.

Dat is mijn gevonden schat, de afgelopen jaren, sinds ik hier woon.

donderdag 16 december 2010

Ik hoop (met veel klikkerdekliks), dus ga er even voor zitten!

Ja, dat was een mooi inkoppertje natuurlijk dat derde puntje in deze spreuk, met dank aan Sannah. Inderdaad hoop ik dat jullie gelukkig zijn. Ook hoop ik,

1. Dat mijn knuffel dankzij het inititatief van Lynda goed aankomt (ondanks de stakende postbodes).
2. Dat mijn jongste (die ene nog zonder vleugels) zoooo geniet van de kerstviering op school die nu plaatsvindt en waar we net samen, hand in hand naar toe liepen over een dik wit sneeuwtapijt dat stilletjes wachtte op onze voetstappen, zo bijzonder, zo stil en zo ontroerend innig samen (wat doet sneeuw toch met de wereld?).
3. Dat ik in 2011 weer net zo mateloos mag genieten van de geweldige omgeving waarin ik woon en werk (belachelijk gelukkig word en ben ik daardoor).
4. Dat die prachtige contacten die ontstaan zijn in het afgelopen jaar met andere bloggers, vriendschappen van nu en vriendschappen van vroeger, blijvend zijn.
5. Dat er nog meer inspirerende blogs komen zoals deze en deze en deze en......(oooh, er zijn er meer, vergeef me als je denkt "daar moest ik staan, please kom door met de link!).

Ja, waarschijnlijk zijn jullie die vette en grote links wel zat nu.  Eén ding nog: ik hoop dat jullie ook ergens op hopen en dat willen delen hier.
Dan deel ik nog even het belangrijkste dat ik hoop voor volgend jaar. Mèt link....
Namelijk.
Dat mijn zus in 2011 kan zeggen dat ze die rotziekte heeft overwonnen.

En jullie?

woensdag 15 december 2010

Geluk

"They say a person needs just three things to be truly happy in this world: someone to love, something to do, and something to hope for" (citaat Tom Bodett).

Daar heb ik niks aan toe te voegen.....me, I'm happy!
Jullie hopelijk ook?

maandag 13 december 2010

Vleugels

Ze vliegen door het leven.
Oudste twee.
Verbaasd kijk ik ze soms na.
Vroeg weg, in het donker nog.
Grote tassen op de rug of voor op de drager.
Ze stappen met grote  zevenmijlslaarzen door het leven.
School, sport, vrienden, uitgaan, social media, huiswerk, uiterlijkheden, grote woorden, veel honger, veel lawaai, veel.... van alles eigenlijk.

Ik verwonder me en bewonder ze.

Het gaat zo snel nu, de stappen die ze zetten zijn zo groot.
Groter dan die eerste stap, op die zondagmiddag achter de blokkenkar.
Groter dan die eerste keer alleen op de fiets (met zijwieltjes).
Groter dan die eerste keer naar school.

Het zijn geen stappen meer. Ze hebben vleugels gekregen.

donderdag 9 december 2010

Buiten

Een dag van uitersten.

Buiten. Mensen. Dingen. Zoeken. Oordelen. Luisteren. Geven. Handen. Kijken. Denken. Kiezen. Twijfelen. Vragen. Eén.

Binnen. Niemand. Natuur. Vinden. Beoordelen. Horen. Krijgen. Voelen. Zien. Doen. Proeven. Voelen. Weten. Zijn. Alles.

Maar wat de dag een dag van uitersten maakte, was dat binnen buiten was en voelen en weten en zijn buiten was. Terwijl juist in dit seizoen binnen zo veel meer lijkt te zijn. Meer dan buiten.

woensdag 8 december 2010

Wat denk je?

Dit logje is tot stand gekomen dankzij Colinda, zij vroeg me 10 gedachten op te schrijven.
Tien willekeurige gedachten.
Leuk onderwerp, want ik denk namelijk veel, ik mijmer wat af, peins me suf, wik en weeg, twijfel en weifel en verzin vervolgens altijd dat ik gewoon naar mijn gevoel moet luisteren.
Daar hebben we struikelblok 1 te pakken: het woordje moeten. Even mijn gedachten geregistreerd vanmorgen: bijna elke gedachte begon zo: ik moet .....

Nee, dan maar op naar de shops, want ik had een paar jurkjes nodig. Nee, niks consumentisme, niks meer, meer, meer en gat in m'n hand...ik heb het afgelopen jaar zo geconsuminderd qua uitgaven ten behoeve van me, myself and I dat dit niet alleen moest, maar ook volstrekt gewenst en verantwoord was. In ieder geval in mijn ogen. Dus hup daar ging ik, het pashokje in met allerlei leuke jurkjes.

Nou en daar kwamen zomaar 10 willekeurige gedachten:

1: Shit, ik sta hier met die lompe bergschoenen (vanwege opgevroren sneeuw en ijsrichels).
2: Die ga ik dus echt mooi niet uitdoen, weet je hoeveel werk dat is....?
3: Waarom geef jij geen antwoord (*vraag aan spiegelbeeld*) ik vroeg je toch iets!
4: Wat een k*t-licht hier in dit pashok, wie heeft dat bedacht?
5: Waarom zit hier geen normale deur voor, maar zo'n mal hip half luikje?
6: Die jurk is mooi, maar die schoenen eronder........kreun.
7: Gebruik je fantasie meid, desnoods een beetje NLP erbij, denk die lompe schoenen weg en denk je mooie lange zwarte laarzen erbij.
8: Eigenlijk voel ik me al 2 dagen niet lekker, sick and tired en nee, dan wil ik geen kleding passen, dat is gewoon stom, net als naar de kapper gaan als je je niet goed voelt, dat werkt niet
9: Volgende jurkje dan maar, oooh die is mooi, maar niet voor mij. Helaas.
10:  Bleh, I'm sick and tired of being sick and tired, ik moet gewoon naar huis en een groot warm vest aan, tot over m'n enkels, nee, tot over m'n schoenen....

Nou Colinda, liedje dan maar? Lekker hard, dat helpt!





En jullie, wat zijn de eerste tien willekeurige gedachten die bij jullie opkomen?

dinsdag 7 december 2010

Je geld of je leven

Buiten bij de voordeur lag een envelop.
Op de envelop stond: "Gert zakgeld 27 november 4 december 20 euro".
Ah, Gert krijgt dus 20 euro per week, hetgeen keurig in een envelop wordt klaargelegd en heee... de envelop wordt hergebruikt.

"Maar, jongens wat moet ik hiermee?
Wie is Gert?
Waarom krijgt hij 20 euro per week?
En komt hij dat vanaf 11 december bij mij halen?"

Of.
"Is dit een teken?
Is het een test?
Is het omdat het december is?"

Als het een teken is, een opdracht, een vroege kerstgedachte....mag ik dan een tegen-verzoek doen, als het kan hoor. Misschien zijn er net als twee jaar geleden, mensen die niet alleen zakgeld willen voor hun kind maar een echt, fijn leven wensen voor hun kleintje....
Doet u mij dan maar zo'n kribbe met zo'n klein schattig babytje erin (kzalerheusheusheusgoedvoorzorgen).

Die koude kale enveloppen met vage geldverzoeken voor ene Gert leg ik dan gewoon terug. In de sneeuw op mijn stoepje..okee?

vrijdag 3 december 2010

Delete?

Nee, deze niet. Komt 'ie.

Ik schrijf 2001, om precies te zijn januari 2001. Het was winter, er schaatsten mensen op de sloot voor ons toenmalige huis.
Situatie: begrafenis van een dierbare collega. Een vader van twee jonge kinderen. Een echtgenoot.

Ik was een verse mama van drie jonge kinderen (oudste net 5 jaar, middelste 3 jaar en jongste een half jaar oud...nog aan de borst). Met een huilend hart en zware borsten van de voeding ging ik naar de begrafenis.

Ik nam plaats.
De kist stond vooraan op het podium. Zijn kinderen en vrouw stonden ernaast en vertelden -huilend en elkaar omarmend- hun verhaal. Hun vader was gestikt in een epilepsie-aanval in zijn slaap, terwijl moeder en kinderen dachten...."we laten hem eens uitslapen, hij is zo moe".

Zijn vrouw en kinderen raakten me zo met hun verhaal. Mijn collega was een aimabele man, een liefdevolle man voor zijn gezin en -net als ik- een francofiel. We hadden samen veel gedeeld over Frankrijk, de mooiste plaatsen, de prachtigste kusten en het lekkerste eten.

Maar nu komt het. In de aula gingen de speakers open en werd snoeihard deze muziek gedraaid. Echt snoeihard, fantastisch...Sommige mensen draaiden hun hoofd weg, omdat ze het niet begrepen, niet wilden horen wat er werd gezongen, niet voorbereid waren op zo'n controversiële keuze. Het was zijn favoriete muziek. In alle poriën...om nooit meer te vergeten. Het zorgde ervoor dat ik een besluit nam. Het roer moest om.

Nog altijd, sinds januari 2001 draai ik dit als we naar Frankrijk rijden. Ergens na Parijs gaat deze cd erin en dan weet de rest van het gezin dat ze even stil moeten zijn....en weet ik dat je altijd door moet gaan. Walk on, want het kan zomaar óver zijn.

Delete

Soms wil ik iets schrijven, maar dan denk ik "nee, die en die leest ook mee".
Dat gaat dan over werk of over een verjaardag of over een Sinterklaassurprise of over Het Kerst Diner of over iemand die ik lang niet heb gezien.
Dan hangen mijn vingers boven de toetsen en dan gaan ze uiteindelijk wel tikken, maar daarna gaat de delete- en backspace-knop erover heen en is alles foetsie.

Vandaag is zo'n dag. Jammer. Fijn weekend dan maar.

En als zelfs dat er niet meer staat, heb ik teveel gedelete.....

woensdag 1 december 2010

Op de slee

Er was niemand in het bos.
Er lag een maagdelijk witte deken van sneeuw op de hellingen.
De wangen van jongste glommen al bij voorbaat van plezier. De hond trok de slee (nee, dat is niet zielig, hij is heel sterk en beleeft super veel lol aan het volbrengen van 'taken').

Ze nam plaats.
De hond stapte keurig opzij.
Ik mocht duwen, hard, volgens haar, zo hard mogelijk.
Keer op keer sjeesde ze naar beneden.
Keer op keer klom ze weer omhoog.
"Nog een keer duwen mama".

De hond hield het voor gezien en wandelde/rende/sjokte een half uurtje in totale eenzaamheid door het bos (dat mag hier, want het is een losloopbos...ideaal). Als vanzelf kwam hij bij ons terug toen wij het voor gezien hielden.

We kwamen alle drie met rode wangen uit het bos (de hond ook? ja, ik geloof het wel) en kregen het pas koud toen we daarna boodschappen gingen doen.

In de rij bij de drogist waar het geklaag en gezeur natuurlijk weer de boventoon voerde: "wat is het toch verschrikkelijk koud, waarom gaat er geen extra kassa open, het is hier altijd zo langzaam, ik heb geen tijd om te wachten, wat een rotweer is het toch, ik snap niet wat mensen er leuk aan vinden, waarom gaat er geen extra kassa open, de wind is zo koud, ja, die komt uit het oosten en weet je wat de gevoelstemperatuur is en het is ook zo vroeg koud dit jaar...." Aaargh, wat een geklaag, wat een gezeur.

"En weet je, mama, die mensen gaan niet eens op de slee naar huis, nee, ze stappen in hun warme auto's die met ronkende motor op de stoep staan te wachten en gaan naar hun huis waar de verwarming brandt, toch?...."

"Ja, meisje, maar dat zijn ze waarschijnlijk ergens onderweg vergeten....kom, zullen we nog een keer heel hard van die helling af?"