Triple award

Un, dos, tres!!

Krijg ik zomaar van drie mensen een award uitgereikt!

Het gaat om de 'beautiful blogger-award' en ik kreeg het van Repel, Marjan en Mammalien.

Nou ja, dat is toch mooi! Bedankt alle drie!!
En nu is het de bedoeling dat ik 7 dingen over mezelf vertel, die jullie nog niet wisten.

1. Ik ben de vierde dochter in een rij van vijf. Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader was hoofd van de lagere school en meester van de hoogste klas (ook mijn meester dus).

2. Ik heb op een klassiek gymnasium gezeten (11 leerlingen) en ik koester nog altijd een liefde voor de ablativus absolutus. Gelukkig doet oudste sinds 2 jaar ook gymnasium dus kan ik weer meedoen.

3. Als kind wilde ik dierenarts worden en ik herinner me dat ik van mijn opa (naar wie ik vernoemd ben) ooit een rijksdaalder toegestopt kreeg "voor later als ik dierenarts was". Helaas ben ik het niet geworden (maar coach/therapeut voor mensen, haha) en helaas heb ik de rijksdaalder ook niet meer (waarschijnlijk muntdrop voor gekocht, want daar was en ben ik nog steeds verzot op).

4. Wij zouden een paar jaar geleden verhuizen naar Saoedi-Arabië (voor werk), maar dat ging op het allerlaatste nippertje niet door (had ik net een leuke boerka aangeschaft en leerden mijn kinderen de Koran uit hun hoofd (wat natuurlijk niet waar is), ketsten de onderhandelingen over olie en kamelen, eh dollars bedoel ik, af).

5. Ik heb een keer een week gesurvivald (voor m'n werk) en dan bedoel ik echt gesurvivald: allerlei psyche-ondermijnende opdrachten, fysieke uitputting en afmatting en buiten slapen in de regen. Als ik hieraan terugdenk, krijg ik het nog altijd spaans benauwd, het heeft me voorgoed veranderd. PTSS heet dat, geloof ik.

6. In de brugklas pleegde een klasgenoot zelfmoord en op zijn begrafenis werd The Final Countdown van Europe gedraaid, je snapt het al, nog steeds kan ik niet naar dit lied luisteren zonder die herinnering.

7. Nou, en dan nu de laatste: ik heb als kind een keer een kikker gevangen en toen aan z'n pootjes opgehangen aan de schuur (in de zon) om te kijken wat er gebeurde als hij doodging en opdroogde. Mijn vader ontdekte het, maar....te laat, de proef was al in de slotfase en paps werd ongelooflijk boos op mij, ach ja, de enige keer in mijn leven geloof ik.
Tja, nu snap je waarom ik geen dierenarts werd en waarom ik wel heel graag naar forensische politieseries kijk.
(Voor diegenen die dit dierenmishandeling vinden: klopt helemaal. Mea Culpa, maar ik was een kind en wist niet beter....).

Nou, dan geef ik deze mooie award nu door aan: TikjeWit (dagboek van een kleine verwonderaar: heel inspirerend), Michaja en Karin (beiden zijn bloggers die in Zuidfrankrijk wonen (zei ze met een jaloerse snik in haar stem) en beiden hebben prachtige foto's en creaties op hun blog). Ja, ik weet dat ik 7 nominaties moet doen, maar ik vind het wel mooi zo..

Morgen schrijf ik lekker weer iets wat ik zelf wil.

De eenvoud

van geluk

Gelukkig zijn is niet altijd eenvoudig. Zoeken naar geluk levert soms meer pijn en verdriet op dan een mens kan dragen. Toch is geluk er altijd. In alle eenvoud. Je moet het alleen wel willen en kunnen zien.

Hoe kleiner en hoe onverwachter, hoe groter het geluksgevoel, denk ik.

Net las ik even snel bij op een paar van mijn favoriete blogs en toen kwam ik -heel toevallig- de allermooiste muziek tegen die ik ken: zó boem, regelrecht mijn hart in. Onverwacht geluk.

Daarna was ik met Storm in het bos, waar de vertrouwde kleuren groen en bruin de regie weer hebben overgenomen van wit. We maakten een lange, eenzame (perfecte dus) wandeling en opeens was daar de zon: tussen de bomen door en ze scheen precies op ons. Puur geluk.

Vervolgens voerde ik mijn kippetjes. Wie mij kent, weet dat ze me dierbaar zijn en dat ik graag met ze communiceer. Ja, lach maar..
Ze pikten het voer uit mijn handen, behalve één. Zij heet niet voor niks "allenig" (ja, lach maar weer). Zij ging op een afstand zitten kijken met haar koppie scheef en haar priemoogjes op mij gericht. Gebiologeerd ging ik ook maar zitten en ja, weer een golf van geluk. Zomaar in alle eenvoud.

En als jullie nu denken, dat ik niet goed wijs ben, nog het volgende: ik kan ook gewoon heel blij worden van iets materieels zoals de bos bloemen die een vriend net bracht. Prachtig!

Maar blij is iets anders dan eenvoudig geluk.

Dancing Queen

en the day after....

Natuurlijk kom ik even terug op ons dansfeest van gisteravond. Al vanaf een uur of vier hadden we last van kriebels en vlinders in de buik of waren het ordinaire zenuwen? Komt iedereen wel? Willen ze wel dansen? Is de aankleding van de zaal goed genoeg? Hebben we genoeg te eten? Komen zij -die van ver moeten komen- wel? Gaan ze niet te vroeg weer weg? Etcetera....

Iedereen kwam. Sommigen maakten gebruik van onze haal-en brengservice en werden dus opgehaald van huis door een bevriende student/privéchauffeur in kostuum: geweldig begin!
Ook kwam iedereen redelijk vroeg, zodat het feest al eerder dan verwacht in de mood was.
Na een uurtje muziekvolume op praatniveau moest het er maar eens van komen: de volumeschuiven open en let's dance!

Om deze overgang te organiseren, hadden we bedacht een 'stukje te doen'. Een stukje waarbij de nadruk zou komen te liggen op het danskarakter van dit feest. Een stukje dat de natuurlijke opening van de dansvloer zou betekenen.

Na een geweldige introductie door een goeie spreker (geboren voor de microfoon, zou ik zeggen), maakten wij onze entree. En met wij bedoel ik dan wij, vermomd als ABBA (Agnetha, Benny, Björn en Anni-Frid).
Zelfreflectie (en oefenen voor spiegels) had ons in de afgelopen weken al geleerd dat wij niet in aanmerking kwamen voor de X-factor, vandaar dat we hadden besloten er een scheut humor over heen te gieten. Let's go crazy! ABBA-pruiken, foute schoenen en jaren 70-ABBA-kleding gaven ons de gewenste look, het ingestudeerde ABBA-dansje (ja, je kent de pasjes en de poses vast nog wel van vroeger) en zelf getimmerde instrumenten deden de rest.

Naar ik heb begrepen is vertoning van dit nu al zeer gewenste filmpje op youtube helaas niet mogelijk, wanwege de rookmachine die -geheel in disco-stijl- de dansvloer compleet in de rook zette, net toen wij ons dingetje deden. Jammer (en hoe toevallig). Misschien maar beter ook. Wij deden ABBA en voelden ons ABBA. Het was hilarisch, ontspannend en het zorgde ervoor dat iedereen zich daarna haastte naar de dansvloer.

Het ging dus LOS en iedereen bleef doordansen en feesten tot in de vroege zondagochtenduurtjes. Het was heerlijk, geweldig, super en onverwacht druk op de dansvloer. Hartstikke leuk! Wij hebben genoten...
Behalve hippe jaren '80-muziek kwamen ook Frans Bauer, André Hazes en Marco Borsato nog voorbij. Zo'n feest was het, waarbij nederlandstalige muziek op een gegeven moment ook luidkeels (eventueel in polonaise of broederlijk gearmd) werd meegezongen...
Hulde aan de DJ die de stemming feilloos aanvoelde.

En ABBA, waarom ABBA? Ach, hoe vaak hadden we vroeger als kind dit dansje niet gedaan?!
Nu mochten we voor één keer, nog één keer dan, de Dancing Queen zijn.....

Morgen is het eindelijk...

de zaterdag!!!

Dusse....i am out of office.
Want.
We zetten de laatste puntjes op deze i.
En: hier gaat het natuurlijk allemaal om!

PS. nog bedankt voor alle muzieksuggesties! We hebben ons huiswerk gedaan, alles beluisterd en veel ervan toegevoegd aan onze playlist, dus ik zal aan jullie denken morgen (yeah right, alsof je daar aan toe komt...).

De zee

het leven is
als de zee
kalm
kabbelend

sluit elke avond
een verbond met de zon
zij zakt
de zee wijkt
en komt terug
als een nieuwe dag

storm aan zee
het leven
in torenhoge golven
schuimend, briesend
en brekend op de rotsen

de zon verliest
de wind wint
de zee is sterk
machtig
krachtig

hoger, beter, zwaarder
ze tilt alles op
en slaat het
meedogenloos
weer neer

nacht
dag
eb
vloed

zonsondergang aan zee
dansen aan zee
blote voeten in de branding
het leven
als de zee

Manipulatie

Hij zit in de laatste klas van het basisonderwijs en heeft de beruchte Citotoetsen deze week.

"Zeg, mam, ik ga vanavond geen bloemkool eten hoor, want als ik vieze dingen eet, ga ik overgeven en dan kan ik natuurlijk geen goede score halen".

Stilte en woorden

Ik hou van stilte. Stilte geeft houvast en richting. Stilte helpt om gedachten te ordenen en het gevoel te laten spreken. Dat spreken heb ik het liefst zwijgend. Het is helend om zwijgend met woorden bezig te zijn. Woorden hebben betekenis, klank, interpretatie en hun plek in de zin waarvan ze onderdeel zijn. Woorden zijn onderdeel van een groter verband en geven volgorde of gelijktijdigheid aan. Als mijn gevoel spreekt, komen de woorden als vanzelf en vormen logische richtingaanwijzers. Dit wel, dat niet.

Schrijven is voor mij in dat verband helender dan praten. Ik zie en hoor meer in geschreven woorden dan in gesproken woorden en begrijp ze ook beter. Soms weet ik vooraf niet wat ik wil schrijven of wat er komt en dan begin ik gewoon. Aan het einde lees ik mijn woorden na en ben ik verbaasd dat er precies dat staat wat ik eigenlijk zocht en blijkbaar bedoelde.

Woorden die inspireren, die betekenis en richting geven vind ik het mooist. Voorbeelden?

Verlangen. Tastbaar. Aarde. Indringend. Helder. Terwijl. Voluit. Hart en ziel. Onuitgesproken. Krachteloos. Verwant. Geraakt. Lot. Engel. Liefde. Rozen. Levenspad. Vriendschap. Onuitputtelijk. Genadeloos. Zon. Terracotta. Radeloos. Hartverscheurend. The sound of silence....

If I...

if I lay here
if I just lay here
would you lie with me and just forget the world?

forget what we're told
before we get too old
show me a garden that's bursting into life

Meer?

zó mooi...

Wat een muts

"Waar gaan we naar toe deze zomer?". Die vraag had ik niet zien aankomen vanwege mijn onvrijwillig kluizenaarschap afgelopen week. Ik riep meteen: "wat, ben ik zo lang ziek geweest....is het al zomer??"

Een weekje binnen met de nadruk op binnen. Introvertie en introspectie optima forma. Een week waarin mijn hoofd de baas was (vanwege twee niet functionerende oren en een schuurpapier- annex kettingzaagkeel die al het andere dat ik eigenlijk heb en ben, naar de achtergrond verdrongen). Een week waarin onbestemde geluiden me lieten zwijgen (ik weet nu trouwens wat voor geluid m'n bloed maakt en hoeveel lawaai mijn hart produceert). Fascinerend. En vermoeiend. Gelukkig is het voorbij die week. Mijn oren doen het weer en mijn keel is ook weer bijna back to normal. Morgen gaat de deur weer open en stapt deze muts weer naar buiten. Ja, met een muts op, dat wel.

Goed, over tot de orde van de dag. Het licht mag weer aan, de kruik terug in de kast en die kopjes kruidenthee zijn ook passé, zóó januari....

Nu maar eens antwoord geven op die vraag: wat gaan we doen deze zomer? Het lijkt (is) nog zo ver weg....

Weten jullie het al?